Luka Bloom, pseudoniem voor Barry Moore, had het zichzelf op zijn nieuwe verzamelalbum Dreams In America gemakkelijk kunnen maken door gewoon een aantal nummers te selecteren uit zijn back catalog die tot aan deze cd zestien platen behelsde, waarvan er drie onder zijn eigen naam verschenen. In plaats daarvan, en mogelijk met de verzamelaar The Platinum Collection uit 2007 in het achterhoofd, koos hij ervoor om veertien songs terug te brengen tot de naakte essentie: een stem, een gitaar en hier en daar een héél klein beetje versiering. En voegde hij met Lord Franklin een nieuw ‘oud’ nummer aan het album toe.
Hoewel Bloom naar eigen zeggen liever op zoek gaat naar de volgende song, het volgende album of de volgende dag en zichzelf allergisch voor nostalgie noemt, stelde hij op een bepaald moment vast dat het geen kwaad kan zo nu en dan eens over je schouder te kijken. ‘Not dwell too long’, schrijft hij in een boeiende column op zijn website. ‘Just feel it again, pay respect to the places and the people. Say thank you to life for bringing me here. Say thank you to all the people who have shared the journey so far.’
Dreams In America laat, naar goede gewoonte, een geïnspireerde Luka Bloom horen, die goed bij stem is en op geheel eigen, soms onnavolgbare wijze de wonderlijkste klanken uit zijn gitaren weet te toveren. Love Is A Place I Dream Of is zo’n song die in al zijn ingetogenheid exemplarisch is voor de stijl van Bloom. Een prachtige zanglijn, geraffineerd gitaarwerk en een tekst als een gedicht: ‘Love is a place I dream of / I hear you cry so far away / There is a bridge I’m building / Take me to the one I love someday.’ Of het geweldige duo Cold Comfort en Be Still Now, twee juweeltjes die het muzikale en verhalende talent van Bloom bijna als vanzelfsprekend in de schijnwerpers zetten.
De traditional Black Is The Colour, die op het uitmuntende Turf (1994) zijn definitieve versie scheen te hebben gevonden, lijkt voor Bloom te zijn geschreven, ondanks verdienstelijk versies van onder andere Cara Dillon, Nina Simone en Paul Weller. En Sunny Sailor Boy, live opgenomen in de geweldige AB in Brussel (maart 2009) én in aanwezigheid van uw dienaar, is een waardige afsluiter van een al even waardig album.
Mijn waardering voor Luka Bloom richtte zich vooral op zijn werk van een jaar of twintig geleden. Het al eerder aangehaalde Turf, maar ook Riverside (1990) en The Acoustic Motorbike (1992) hebben een ereplaatsje in mijn discotheek. Dreams In America verdient een plaats tussen dat trio.