Tom Engelshoven schreef het jaren geleden in de muziekkrant Oor: “Als we het over folk hebben,dan hebben we het vooral over gezongen levensverhalen van gewone mensen”. Nate Waggonner is zo iemand, waarvan de liedjes zijn geïnspireerd op zijn eigen leven. De winkelstraten, boekwinkels of coffeeshops zijn het aktieterrein van deze singer-songwriter om de zelfgeschreven folk-  en americanaliedjes aan het vaak beperkt aanwezige publiek te laten horen. “Never Tell Me The Odds”  heeft hij zelf opgenomen, gearrangeerd en geproduceerd. De lo-fi songs zijn veelal ingetogen ballads, die op melancholische wijze worden ingezongen. Zijn nasale hoge stemgeluid en het repeterende karakter van zijn liedjes refereren aan de beginjaren van Bob Dylan en Neil Young. Het album klinkt authentiek zonder versierselen of andere digitale technische kunstgrepen.

Nate begeleidt zich simpelweg met een akoestische gitaar, banjo of mondharmonica, incidenteel smaakvol bijgestaan door onder meer een cello, viool, piano, slide-gitaar of drums. Waggonner toont zich op zijn debuut een verhalenteller en een gevoelige geest. Hij schrijft liedjes zonder overmatige pretenties. Elk nummer heeft wel iets bijzonders. De prachtballads As My Brother en Bitter met een belangrijke plaats voor de cello, het lekkere rootsliedje Darling You Waltz en het bluesy Bear Claw, met een ouderwets scheurende mondharmonica zijn de hoogtepunten van dit meeslepende album. “Never Tell Me The Odds”  is een groeidiamantje in al zijn ongeslepen ruwheid.

www.cdbaby.com/cd/NateWaggoner
www.myspace.com/natewaggonermusic

(Johan Schoenmakers)