De in Londen geboren zoon van Roy Harper speelt vanaf zijn tiende jaar gitaar. Aan inspiratie geen gebrek. Pophelden als Keith Moon, Jimmy Page, Robert Plant en David Gilmour frequenteren het Harperhuishouden en de jonge Nick zuigt al hun informatie gretig in zich op. Halverwege de jaren tachtig werkt Nick samen met Squeeze’s voorman Glenn Tillbrook met wie hij in 1998 de cd Smithereens en in 2000 de cd Harperspace uitbrengt. Het betekent een doorbraak naar een groter publiek en Nick ontwikkelt zich tot een live-artiest die de hele wereld doorkruist om aan zijn ongeremde werklust tegemoet te komen. Zijn laatste cd The Last Guitar dient opnieuw als etalage voor zijn veelzijdige talent.

Gezegend met een fraai stemgeluid en een gouden hand voor het schrijven van pakkende liedjes maakt hij het repertoire op deze cd tot een feest voor muziekliefhebbers van vele gezindten. Soms als een beest uithalend op de gitaar (Freestyle!), dan weer uiterst functioneel spelend met haakse gitaarlicks in het gesproken detectiveverhaal Pop Fiction. Instrumentaal zit je als liefhebber op de eerste rij want vrijwel alle instrumenten speelt Nick zelf en dat met een gemak alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Zijn liedteksten zijn ongepolijst en verwijzen naar ervaringen die hij in zijn leven opgedaan heeft. We klimmen met hem mee in de Himalayas in het lied One Of The 38 terwijl hij in Jim Crow Is Dead zijn gevoel van optimisme verwoordt rond het begin van het presidentschap van Obama. Angst dat de Harperdynastie bij hem eindigt, ontzenuwt hij door in Silly Daddy zijn dochter Lily te presenteren. Wordt ongetwijfeld vervolgd, mogen we hopen.

 
www.myspace.com/harperspace
www.harperspace.com
(Koos Gijsman)