Na het beluisteren van de debuut-cd Sleepdrunk Seasons van de IJslandse groep Hjaltalín had ik het gevoel dat ik met een sneeuwbal was meegerold die zo’n beetje alle muzikale vormen op zijn weg naar beneden geabsorbeerd had. De heerlijke ratjetoe waaruit de cd bestond, beviel me uitstekend en ik keek dan ook reikhalzend uit naar wat mijn IJslandse vrienden op opvolger Terminal van stal gehaald zouden hebben. Terminal begint in opener Suitcase Man met symfonische klanken, kunstig vervlochten met jazzelementen die een – voor hun doen – opmerkelijk toegankelijk popdeuntje inluiden. Het vervolg is Sweet Impressions, een cocktail van musicalgrandeur en stuwende discoviolen waarmee de toon gezet is voor het vervolg
Opnieuw onderga ik het genot van een nauwelijks te bevatten mengelmoes van stijlen en invloeden die zo origineel en zo geniaal in elkaar overlopen dat je als luisteraar voortdurend op het puntje van je stoel zit. Wil een dergelijk gebruik van allerlei stijlvormen nogal eens ontaarden in experimenteel gedoe dat enkel interessant is voor de happy few, bij Hjaltalín is daar geen sprake van. De opzet en uitvoeringen van de liedjes zijn zo hartverwarmend, zo origineel dat ze zich binnen de kortste keren nestelen in het muzikale geheugen. Bij deze nomineer ik deze cd dan ook tot soundtrack van de lange onbezorgde zomeravonden die me hopelijk nog te wachten staan.
www.facebook.com/hjaltalinband
(Koos Gijsman)