Afkomstig uit de staat Alabama heeft zanger-liedjesschrijver Grayson Capps altijd optimaal gebruik gemaakt van de vele muziekstijlen die zijn landslieden gehanteerd hebben om uiting aan hun zielsroerselen te geven. Ook op zijn vijfde album The Lost Cause Minstrels doet hij een royale greep uit het culturele erfgoed van zijn leefomgeving. Na een verblijf sinds 2007 in Nashville is hij weer terug op zijn geboortenest alwaar hij een aantal gelouterde musici van de Gulf Coast verzameld heeft in zijn nieuwe begeleidingsband The Lost Cause Minstrels.

In nauwe samenwerking met vriend en producer Trina Shoemaker (Dylan LeBlanc, Sheryl Crow) heeft hij voor dit album een elftal patente liedjes opgenomen die stuk voor stuk onttrokken zijn aan de dampende muzikale aarde die het zuiden van Amerika karakteriseert. Liedjes als Highway 42, No Definitions en Rock n Roll zijn van die typische Capps liedjes waarin in elke gespeelde noot en gezongen tekstregel zijn wederwaardigheden als rondtrekkende muzikant verwerkt zijn. Een ode aan de na Katrina weer opgebloeide Mardi Gras geeft hij gestalte middels het feestelijke Ol’ Slac.

Dat Capps ook de blues een warm hart toedraagt, weten we al jaren. Op dit album heeft hij ruimte ingelast voor vertolkingen van Taj Mahals countryblueslied Annie’s Lover. Van Richard Rabbit Brown werd Jane’s Alley Blues in een nieuw jasje gestoken. Hoe direct Capps zijn indrukken tijdens het rondtrekken weet vast te leggen in oorspronkelijke liedteksten, blijkt uit Coconut Moonshine. Een lied dat hij speciaal schreef voor de uitbater van een barbecuerestaurant langs de weg in Ocean Springs, Mississippi.

(Koos Gijsman)