Ondanks een stel uitstekende platen, met het van sfeervolle donkere tinten voorziene Falling uit 2008 als uitschieter, en ruim vijftien jaar ervaring op internationale podia maakt de Amerikaanse singer-songwriter Joseph Parsons nog steeds deel uit van de muzikale achterhoede. Terwijl heel wat minder getalenteerde lieden regelrecht de hemel in worden gekatapulteerd door platenfirma’s altegader, lui die vaak meer affiniteit hebben met marktonderzoek dan met zoiets als de toonkunsten, blijft Parsons voor heel wat muziekminnaars een nobele onbekende. Tja, zodra alle onrecht de wereld uit is, kan Utopia een aanvang nemen.
Het is zoals het is. Zoals het naar mijn onbescheiden mening evenzeer een feit is dat Parsons’ nieuwe album Hope For Centuries eens te meer een onmiskenbaar pareltje is. Joseph woont en werkt intussen in Duitsland, een land dat ik met de beste wil van de wereld niet kan associëren met rock-‘n-roll – ja, niets menselijks is mij vreemd, ook het hebben van een vooroordeel niet – maar dat hem zo te horen goed doet. Want op deze plaat verkeert de hij nog maar eens in topvorm.
Het grote genoegen begint meteen met Harbinger, een song waarop de satijnen bariton van Parsons zich in volle glorie ontplooit (‘Hé, een nieuwe cd van Madrugada?’ vroeg mijn vrouw). Die imponerende stem wordt geruggensteund door heerlijke gitaarloopjes van Ross Bellenoit, die een beduidend aandeel heeft in de sublieme klankkleur van Hope For Centuries. In More, een schaamteloos mooi liefdeslied, komt Parsons markante stem nog beter tot zijn recht als hij even oprecht als simpel de volgende zinnen zingt: ‘One of these days I will come around / And tell you the things that are deepest down / Let you know what you feel is true / In my heart I love you’.
Liefde, in haar verwoestende en helende hoedanigheid, is de rode draad door een album dat niet voor niets Hope For Centuries heet. In het gloedvolle Color Of Love (‘Hearts will beat until they can’t / People are desperate to understand / That the cost of love is to be forgiven’), het licht wiegende Float (‘You felt the joy, you felt the hope / You felt like a kid only you could float’) en het hartverwarmende Never Know (‘Was it grace that led me here to be found / On these shores of wasted hearts and pretty little crowns’) is het telkens weer de liefde die in de schijnwerpers staat.
Of Parsons door deze plaat nu eindelijk eens de aandacht krijgt die hij al jarenlang verdient, blijft een open vraag. Misschien is hij daarvoor toch te veel bezig met muziek en te weinig met marketing. Gelukkig maar. Want met Hope For Centuries laat hij opnieuw horen dat hij een begenadigd zanger en songschrijver is.