Naar weinig albums zal een grote groep muziekliefhebbers zo reikhalzend uitgekeken hebben als naar de tweede plaat van de Amerikaanse groep Fleet Foxes uit Seattle. Nummer-1-noteringen voor hun gelijknamige debuutalbum uit 2008 in de respectabele Engelse en Amerikaanse vakbladen zorgden ervoor dat maar liefst een half miljoen exemplaren van deze nieuwe cd vooraf gereserveerd werden. Dat zo’n gegeven voor de nodige druk zorgt, mag blijken uit het feit dat de groep een jaar in de studio actief is geweest voordat het resultaat van haar inspanningen definitief werd vastgelegd. Een welbestede investering zo blijkt, want Helplessness Blues overtreft alle hooggespannen verwachtingen.

Opnieuw grossiert de groep in liedjes die het beste van de Engelse folkpop combineren met invloeden uit de americana. Dat de groep voor vele muziekliefhebbers favoriet is, valt te verklaren uit de poëtische tekstregels en bevlogen zang van frontman Robin Pecknold, de aparte akoestische instrumentaties en de stemmige samenzang. Het bijzondere van dit geheel is dat de groep erin slaagt een vorm van purisme levendig te houden, in weerwil van de vaak diep in de ziel van de moderne mens reikende thema’s. Stilistisch heeft de groep op dit album een aantal opmerkelijke elementen aan haar repertoire toegevoegd.

Hoewel referenties aan het verleden overduidelijk waarneembaar zijn, heeft de groep het experiment op dit album beslist niet geschuwd. Waardoor naast het vertrouwde typische groepsgeluid nieuwe avontuurlijke wegen op dit album met veel enthousiasme ingeslagen worden. Het maakt Helplessness Blues tot een cd waaraan we met een gerust het predikaat altcountryforumklassieker kunnen verlenen.

www.fleetfoxes.com

(Koos Gijsman)