Speciaal voor de Europese markt samengesteld is het gelijknamige debuutalbum van The Delta Saints in werkelijkheid een selectie van twee eerder in de USA uitgebrachte EP’s. Niet dat ik daar problemen mee heb, want de elektrischeblues- en southernrockliedjes die het uit Nashville afkomstige vijftal bij elkaar gevoegd heeft, zijn van grote klasse. Zeker, het genre is niet nieuw en kende in het verleden een aantal bevlogen uitbaters die een grote groep fans aan zich wisten te verplichten. Elk tijdperk heeft zo zijn eigen helden en het heeft er alle schijn van dat The Delta Saints in dit genre de nieuwe vlagdragers zijn. De groep beschikt daarvoor over een aantal troeven die elke neiging tot terughoudendheid achteloos van tafel vegen.
In de frontlinie beschikt de groep in de vorm van gitarist Dylan Fitch over een snarenvirtuoos wiens technische bagage voor het allersoepelste snarenspel garant staat. Daarbij zorgt hij voor een lekker vet rockrandje en de allergladste bottleneckuithalen die onmisbaar zijn voor het klankbeeld in dit genre. Fitch wordt terzijde gestaan door zanger Ben Ringel wiens formidabele stem zowel qua volume als reikwijdte op maat gesneden is voor dit type muziek. Voeg daar de originele harmonicaspeler Greg Hommert en een elastische ritmesectie aan toe en je hebt een geheel dat sterker is dan de som van de afzonderlijke delen. Tekstueel put de groep uit een rijk geschakeerd referentiekader waarbinnen met veel fantasie gespeeld wordt met verwijzingen naar Bijbelse verhalen. Resumerend heeft de groep alles in huis om de komende jaren muziekliefhebbers van dit genre aan zich te binden.
(Koos Gijsman)