Lisa Hannigans tweede soloalbum mag dan Passenger heten, te oordelen naar de inhoud van dit album hebben we met een blijvertje van formaat in de hedendaagse muziek van doen. Na een periode van samenwerking met Damien Rice debuteert Lisa in 2009 met haar soloalbum Sea Sew dat goed ontvangen werd door de muziekpers. Opvolger Passenger overstijgt de hoge verwachtingen die het debuut gewekt heeft op alle fronten.

Allereerst nemen we onze hoed af voor producer Joe Henry die wederom productioneel een meesterwerk aflevert waarop werkelijk alles op zijn plaats valt. Zijn kale opzet biedt alle ruimte aan Lisa’s formidabele liedjes en haar dito voordracht. De summiere toevoeging van het akoestische instrumentarium is ontleend aan de folkmuziek met incidentele uitstapjes in de richting van de klassieke en popmuziek. Lisa verpakt haar liedjes in een stijlvorm die getuigt van een oorspronkelijke opzet en hoogst eigenzinnige lyriek.

“Hold on, there’s nothing to pack. Lay your heart out, we’re not coming back”, heet het in de gedragen klinkende opener Home. Een aansporing die ze zelf niet nodig heeft want haar liedteksten zijn van een ontwapenende openheid waarbij ze haar eigen beperkingen op het relationele vlak niet onvermeld laat. Ook in haar specifieke geval ligt de melancholie op de loer maar de originele lyrische vertaling van deze gemoedstoestand gaat nergens over de schreef. Tel daar haar unieke compositorische klasse bij op en je krijgt een verzameling liedjes die onweerstaanbaar zijn. Waarbij het duet met Ray LaMontagne (O Sleep), het verstilde Paper House en het schitterende Little Bird mijn persoonlijke favorieten zijn.

www.lisahannigan.ie

(Koos Gijsman)