Op Dark So Gold, hun vierde album sinds het titelloze debuut uit 2004, klinken The Pines een fikse portie donkerder dan op hun voorgaande albums. Een beetje alsof Benson Ramsey (zoon van de onvolprezen Bo) en David Huckfelt, de twee enige echte constanten in deze groep, samen met hun geestesgenoten van The Deep Dark Woods in een immens Amerikaans woud hebben verbroederd met de Walkabouts. Het grote verschil tussen The Pines en die twee andere bands is dat hun geluid wat minder vurig klinkt. De songs op Dark So Gold, dat meegeproducet werd door vader Ramsey zodat het niemand hoeft te verbazen dat de al dan niet akoestische gitaren glashelder klinken, stralen ook minder dreiging uit, maar ze winnen met enkele fietslengtes voorsprong als het aankomt op melancholie en tristesse.
Die weemoed klinkt onder meer door in de klankkleur van de ietwat timide stemmen van Ramsey en Huckfeldt, die wonderwel in elkaar overvloeien. Noem het maar gestyleerde droefenis. Die lijn wordt doorgetrokken in de thematiek van de songs, die onderwerpen behandelen als onbestemde verlangens (Cry Cry Crow), verlies (If By Morning: ‘You can lock up your treasure and take drastic measures / We march toward the grave all the same / It’s a short life of trouble your church turns to rubble / And beauty has never had a name’) en dood (Death Feathers). Desondanks neemt de duisternis die boven Dark So Gold hangt (de titel is ontleend aan een zin in Death Feathers: ‘We tremble in the bow echo / We lay awake in the dark so gold’) nergens de overhand en staan de heren van he Pines de zon nu en dan toe om even door te breken, zij het dan vooral muzikaal (Rise Up And Be Lonely en Chimes). Maar het is precies genoeg om de donkerte te voorzien van het nodige licht.