RSS

Suburban Dirts – Suburban Dirts

Recensenten kunnen soms radeloos en frustrerend lang filosoferen over de naam van een band, de inhoud van de liedteksten of het hoesontwerp. Heeft de lezer hier een bepaalde boodschap aan, of zou de schrijvende journalist beter kunnen volstaan met een email naar de betreffende artiest? Waamee ik meteen ben aangekomen bij het naamloze debuutalbum Suburban Dirts van vier rasmuzikanten, die afkomstig zijn uit de Londonse buitenwijken. Een cd, gestoken in een hoes met een wazige, onscherpe foto van de bandleden. Een cover die duidelijk raakvlakken vertoont met het album Blonde on Blonde van John Wheatley’s (zang, gitaar) inspiratiebron Bob Dylan.

Van blues tot folk, van americana tot country, van rockabilly tot een trashy rootssound – het zit allemaal in deze plaat verwerkt, die stillistisch zoveel mogelijk buiten de vertrouwde lijntjes kleurt. Een plaat van uitersten: rauw tegenover kwetsbaar, triest tegenover wellustig, waarvan de liedteksten bulken van de rake observaties met een ironisch smakend sausje. Alles wat was keert ooit wel terug. Op Suburban Dirts keren John Wheatley (zang, akoestisch gitaar, mondharmonica), David Austin (drums en ukulele), Chris Varley (basgitaar) en Dave Moyes (elektrische gitaar) terug naar moeizaam verworven vrijheden uit de jaren zestig met invloeden van Bob Dylan, Johnny Cash, Elvis Presley tot het nu, gestoeld op het gedachtegoed van Ryan Adams, Bright Eyes, Arcade Fire.


De acht uur studiotijd voor de tien eigen liedjes en Little Willy Johns smekende Need Your Love So Bad met zachtjes meedeinende blazers zijn in elk geval goed besteed, neigend naar lo-fi. Het ene moment zit je bij wijze van spreken in een smerige garage met een pot bluesbier te luisteren naar Tacho Breakdown blues met een hartverscheurend klinkende mondharmonica. Zonder enig moeite wordt er overgeschakeld met een glas retro rooie wijn in de hand naar Ada en Someday. Liedjes met een dikke melancholische sluier door onder meer Joe Glossop met vredige ragtime pianoklanken, Joolz Heath die met zijn strijkstok een diepere laag brengt in het meeslepend repertoire en John Wheatley’s kenmerkende lichtjes schorre en soms overslaande stem. Uw recensent knikt tevree – een juichende recensie is Suburban Dirts’ deel, hopende dat deze plaat een goedgevulde boterham gaat opleveren.

www.facebook.com/suburbandirts

(Johan Schoenmakers)


Your Comment