Drugsmisbruik en het muzikantenbestaan zijn een bekende combinatie. De verhalen over verval en een leven aan de rand van de afgrond zijn onderhand wel genoegzaam verteld. Als ervaringsdeskundige heb ik al jaren mijn buik meer dan vol van dit thema. Ook zanger-liedjesschrijver John Murry uit San Francisco had alle aspecten van een zelfdestructieve levenshouding aangelengd met een ongeremd drugsgebruik. Gelukkig heeft hij op het allerlaatste moment het roer omgegooid en werd het verloren contact met zijn vrouw en zijn familie hersteld. In dat opzicht is zijn in 2012 opgenomen album The Graceless Age de bekroning van de tweede kans die hij zichzelf gegund heeft. Gelukkig maar want dit is een album van grote klasse. Een mix van gothic en country-gospel zorgt voor een donker sfeertje dat echter nergens ontspoort. Murry weet de inktzwarte teksten te presenteren op een geloofwaardige wijze.

Het op de loer liggende gevaar van huilerige verhalen vol zelfbeklag zal je bij hem niet tegenkomen. Murry speelt bovendien alle instrumenten zelf en doet dat met verve. Enkel de helaas na de opnames overleden drummer Tim Mooney, die we kennen van American Music Club, stond Murry terzijde in de studio. De sobere maar zeer doeltreffende arrangementen zorgen voor een uniek klankbeeld. Een klankbeeld dat je in combinatie met de niets verhullende liedteksten direct op het puntje van je stoel zet. Als een moderne alchemist heeft John Murry uit het grauw van zijn voormalige junkenbestaan een stralend muzikaal juweel weten te scheppen. Een krachttoer die maar weinig lotgenoten gegeven is.

www.johnmurry.com

(Koos Gijsman)