Naar mijn bescheiden mening produceerde Iron & Wine in 2007 met het album The Shepherd’s Dog een klassieker in de populaire muziek in het nieuwe millennium. Voorman Sam Beam zorgde met zijn kompanen voor nieuw elan met een uitgebalanceerde mix van stijlgebieden als americana, folk en popmuziek waarvan voor de gelegenheid de grenzen een flink stuk opgerekt werden. In 2011 werd duidelijk dat Beam met het album Kiss Each Other Clean op zoek was naar een eenduidiger geluid waarmee hij vooral de liefhebbers van pure popmuziek aan zich wilde binden. Dat zulks uiteraard de fans van het eerste uur zwaar op de maag viel, lijkt mij een logische zaak. Op het vermogen hun bebaarde held stilistisch de ruimte te gunnen, wordt opnieuw een beroep gedaan. In verhouding tot zijn voorganger heeft Iron & Wine op zijn jongste album Ghost On Ghost opvallend veel invloeden uit de jazzmuziek toegevoegd. Bijgestaan door een uitgebreid gezelschap bevriende musici resulteert dat in een verzameling uiterst genietbare liedjes.

e ogenschijnlijk toegankelijke melodielijnen weten een illusie van simplisme te suggereren die uiterst bedrieglijk is. Onder die oppervlakte wordt gewerkt met gevarieerde instrumentaties, vlotte koorzang en de innemende vocale bijdrage van de meester zelf. Dit alles gearrangeerd met een vakmanschap en een precisie die je niet vaak aantreft in de populaire muziek. Een groep als Steely Dan vormt een referentiepunt, al klinken de liedjes van Sam Beam minder clean en is het repertoire tekstueel een stuk minder cynisch dan de trendy grotestadslyriek van Walter Becker en Donald Fagen. Tevens dient opgemerkt te worden dat Beam een componist is die in staat is tijdloze prachtliedjes te schrijven die niet misstaan temidden van het erfgoed van de giganten van het Grote Amerikaanse Liedjesboek.

www.ironandwine.com

(Koos Gijsman)