RSS

Venice – What Summer Brings

Na wat speurwerk stuit ik op een interview van bijna 19 jaar geleden van Steve Silbermann met de sympathieke menselijke walrus, David Crosby.  Hij vreest dan het voortbestaan van Venice, een getalenteerd Californisch gezelschap zonder platencontract.   Volgens Crosby een van de beste vocale groepen van amerika.  Ons land is als het ware het tweede thuisland geworden van Kipp, Pat, Mark en Michael Lennon, nadat ze dertien jaar geleden zijn opgepikt door Jan Douwe Kroeske voor zijn befaamde Twee Meter Sessies. Anno 2013 zijn de vier Lennons momenteel bezig aan hun laatste ronde in Nederland langs nagenoeg uitverkochte zalen (Meppel, Hoorn, Tilburg, Groningen en Hengelo)  om de onlangs verschenen dubbelaar “What Summer Brings” te promoten.

Als de vier heren, geflankeerd door bassist Mark Harris, drummer Jamie Wollam en toetsenist Jasper Westerhof op 13 november het podium van de Haagse Dr. Anton Philipszaal betreden daalt er direct een vertrouwd en ontspannen gevoel over de zaal neer. Niet al te opvallend, maar vriendelijk zien ze er zeker uit vanachter hun microfoonstatieven.  Als ze  dan ook nog hun strotten opentrekken en Michael en Pat op de gitaren versterkt bijvallen, veranderen de Amerikanen in mensen met bijzondere vocale talenten, die hiermee het  publiek een flink eind van hun stoelen tillen. Het gematigd huisvadercollectief zoals een zure popjournalist Venice jaren geleden noemde, zou ter plekke de gaten in zijn tandglazuur laten springen. Alsof Kipp, Pat, Mark en Michael rechtstreeks de hemel zijn uitgeworpen.

Wat volgt is een  show van de Lennons, alwaar ze nog moeten wennen aan het zingen en spelen van het  nieuwe werk. Gaande weg het optreden komt tevens het goud van oud van de band (Think Again, Always, If I were You, End Of The World, Baby’s Calling, Rivers Never Run, The Man You Think I Am, The Road To Where You Are)  ruimschoots aan bod. Het toegewijde publiek geniet stilletjes of danst  enthousiast op de West-Coastklanken. Het toetje is misschien wel het lekkerst met publieksfavorieten The Family Tree en One Quiet Day. Met een snik in hun zijdezachte stemmen eindigt het optreden in Den Haag met een eigen Engelse versie van Reinhard Meys nummer Gute Nacht Freunde – de begin- en eindtune van het radioprogramma ‘Met Het Oog Op Morgen’.

Terwijl de heren het  matig afgestelde geluid en de weinig indrukwekkende zaalakoestiek van de Dr. Anton Philipszaal in Den Haag voor lief moesten nemen is de geraffineerde muzikale en loepzuivere vocale inkleding op het  nieuwe album van de rasechte perfectionisten tot in de puntjes verzorgd. Op de twintig, grotendeels dit jaar geschreven nummers word je emotioneel, meeslepend of dromerig in een dwingende greep gehouden. Warme stemmen waarmee ze hun persoonlijke teksten uitstekend overbrengen. In vergelijking met een hoog kitschfactor op de in 2006 uitgebrachte cd”Amsterdam” grossiert “What Summer Brings”  in elektrisch en akoestisch getinte pop, soul en jazzgeoriënteerde liedjes.

Gevarieerd, fris en pittig en allemaal zo goed als volmaakt, in zowel melodie, meerstemmige samenzang, opbouw en productie. Waar je het ene moment luistert naar zorgeloze pop in het kwadraat  waar geen enkel kwaad inschuilt (It’s Time, What’s Done Is Done, Chemistry) wordt de innerlijke snaar beroert op nummers als The Point en What Summer Brings. Fraaie, ingetogen liedjes die kippenvel op je armen bezorgen.  Vanuit Venice Beach deinen uitbundige blazers mee op het geluid van de golven op de soul- en jazzgeïnjecteerde liedjes A Thing About Love en It’s Gonna Be Right. Gevoegd bij andere hoogtepunten zoals het door Mark Lennon gezongen compositorisch debuut van bassist Harris (When I’m Gone) het geniale She’s Gonna Be The One van knuffelbeer Pat Lennon en Kipps fenomenale Mi Casa Es Su Casa heb je met “What Summer Brings” van de doorgewinterde muzikanten van de formatie Venice een buitengewoon fijne americanapopplaat in handen.

www.venicecentral.com

Tekst: Johan Schoenmakers

Foto’s: Tineke Beckers


Your Comment