Muziekalbums met een droefgeestige titel hebben altijd al een speciale aantrekkingskracht op mij gehad. Zo ook dit vierde album van The Grand Opening. Het is de vlag waaronder de Zweedse multi-instrumentalist John Roger Olsson zijn muzikale lading vervoert. Opnames voor het repertoire op deze schijf begonnen in 2012 in Olssons nieuwe studio in Stockholm. Hij werd terzijde gestaan door Jens Pettersson (drums), Patric Thorman (bas), Leo Svensson (cello) en de achtergrond vocalisten Johan Krantz en Anna Ödlund. Een album met oude foto’s die hij in het huis van zijn grootmoeder vond, vormde de inspiratiebron voor de sfeer die hij probeert te reflecteren in de opmaak van zijn liedjes. Liedjes waarin het eenzame en romantische Zweedse landschap, herinneringen aan het familieverleden en de vraag omtrent de plaats van de mens in de wereld een hoofdrol vertolken.

 

 

De ideeën en akkoorden die Olsson in zijn muzikale geest had opgeslagen, werden in vier dagen tijd vormgegeven in tien fraaie liedjes die een coherent geheel vormen. Gezegend met een van de mooiste zangstemmen die ik de laatste tijd gehoord heb, gaat Olsson zijn muzikale vrienden voor in een eredienst aan het verstilde lied met folky sympathieën. Mijn Engelse collega’s trekken vergelijkingen met de muziek van Talk Talk, American Music Club en The Blue Nile maar ook streekgenoten als Christian Kjellvander, Moddi en Teitur horen in dat rijtje thuis. Ook zonder deze verwijzingen is dit een album dat de aandacht verdient van de liefhebbers van het verzorgde en ingetogen lied.

http://thegrandopening.wordpress.com

(Koos Gijsman)