RSS

Stone Jack Jones – Ancestor

Het leven van Stone Jack Jones leest als een boek van Mark Twain. Jones groeit op in een familie van mijnwerkers, ontloopt krijgsdienst in Vietnam omdat hij epilepsie heeft, zwerft door de VS, werkt als professionele luitspeler, circusartiest, boeienkoning, balletdanser en is korte tijd eigenaar van een kunstclub die enkel ‘s nachts open is. Tussendoor schrijft hij songs en treedt hij overal op waar men hem wil ontvangen. Op een bepaald moment belandt Jones in Nashville waar hij in contact komt met goed volk als Patty Griffin en Kurt Wagner. Die introduceren hem bij producer Roger Moutenot (Yo La Tengo, Joseph Arthur) en in 2002 ziet zijn debuutalbum Narcotic Lollipop – waaraan Griffin haar prachtige stem leent – het levenslicht. Vier jaar later volgt het introverte Bluefolk met opnieuw Moutenot als producer en Griffin als vocale steun. En nu, na een pauze van acht jaar, laat deze enigmatische troubadour zijn derde kleinood los op een wereld die hopelijk niet doof blijft voor de elf breekbare muzikale tableaus die tezamen Ancestor vormen.

De songs van Jones laten zich niet zomaar vangen, er is enige inspanning voor nodig om ze te doorgronden. Maar zodra de contouren zich scherper aftekenen, besef je dat je te maken hebt met een uitzonderlijke musicus met een volstrekt eigen visie. Iemand die songs schrijft met kleine weerhaakjes. Zo houdt Jones ervan om ietwat ontregelende elementen in zijn songs te stoppen zoals in het contemplatieve Black Coal waarin geluiden uit oude mijnschachten lijken te zijn verwerkt, en in Anyone waarin een piano voor enige ontregeling zorgt. In State I’m In, dankzij het bijna hypnotische ritme en de dromerigere trompetsolo mijn favoriete track, gaat Jones’ donkere zang allengs over in het vrolijke rumoer van een receptie, maar fééstelijk wordt de song hierdoor niet. Zo gaat het ook in Joy, een titel die de luisteraar netjes op het verkeerde been zet want als je goed naar de tekst luistert gaat deze song over de dood. Echt uitgelaten is de sfeer nooit op Ancestor, daarvoor ligt de nadruk in de folk noir van Jones te zeer op het donkere aspect, zonder gitzwart te worden overigens. Zelf omschrijft hij het als volgt: “So many different musics for so many different moods and circumstances. The staring-at-the-ceiling kind would make me very happy to achieve. Maybe I play music mostly to daydream”. Voor dat staren naar het plafond is dit een perfecte soundtrack.

 

http://stonejackjones.com

 

www.facebook.com/stonejackjones

 


Your Comment