RSS

Robyn Ludwick – Little Rain

Ergens op het raakvlak tussen Mary Gauthier en Stevie Nicks ligt de muzikale biotoop van Robyn Ludwick, die gezegend is met een heerlijke Texaanse twang en die precies lijzig genoeg zingt om moeiteloos in evenwicht te blijven op het slappe koord van de sensualiteit. Ze deed dat al drie keer met als orgelpunt het in 2011 verschenen album Out Of The Blues dat aan beide kanten van de oceaan op terechte bijval mocht rekenen. Na drie jaar is Ludwick terug met Little Rain, een sfeervol album met misschien wel haar sterkste set nummers tot nu toe. Misschien, want het plaatje moet wedijveren met een album dat al drie jaar lang een prominente plaats inneemt in mijn imaginaire jukebox. Dat dit album nu al kan rekenen op de nodige draaibeurten staat evenwel buiten kijf. Ludwicks recept voor een verfijnd potje americana bevat een stevige snuif soul (Little Weakness), blues (Heartache), twang (Somethin’ Good) en country noir (Stalker), ingrediënten dat mij ook deze keer weer volledig weet in te palmen.

Behalve die zinnelijkheid zit er ook veel tristesse in Ludwicks stem die de hartzeer waarover ze in het gros van haar songs zingt, voorziet van authentieke en ongekunstelde emoties. Ze doet dat in het al eerder gememoreerde Heartache, maar ook in de zalige tearjerker She’ll Get The Roses (waarin een minnares haar relatie met een getrouwde man fileert: “She’ll get the roses / Your wedding band / I’ll get the sorrow / And the one night stands”) en in Lafayette, een nummer over een barfly die terugkijkt op spaak gelopen liefdes die al bij voorbaat gedoemd waren om te mislukken. Die thematiek blijkt Ludwick goed te liggen: zingen over dat wat we in ons leven missen. Over mislukte of onbereikbare liefdes, over het verlangen naar het ongrijpbare, over hartstocht die als zand door onze vingers verdwijnt (Stalker). Tot we, vaak tegen beter weten in, met lege handen achterblijven: “Love knows no borders / No restraining orders / I got me a honey that I love from a far / She’s faster than a wild cat / And she runs from me too / Untill someday I’ll get over you”. Dat soort observaties maakt van Little Rain een plaatje om vaak aan het rusteloze hart te drukken.

 

www.robynludwick.com

www.facebook.com/RobynLudwick


Your Comment