RSS

Pete Berwick – The Legend of Tyler Doohan

Pete-Berwick-7-2

In tijden waarin de muzikale verpakking vaak meer aandacht krijgt dan de inhoud is het een verademing om vast te stellen dat er ook nog heel wat mensen rondlopen die iets te vertellen hebben en dat verhaal in een uitstekende song weten te gieten. Nee, ik haal mijn neus niet op voor een fraaie buitenkant, en nee, het hoeft voor mij niet altijd over wereldschokkende zaken te gaan. Maar er mag best een beetje vlees aan het been zitten om het bot smakelijker te maken. Iemand die dat al meer dan dertig jaar begrijpt, is Pete Berwick uit Chicago, Illinois. Berwick draagt al jarenlang de etiketten hardcore troubadour en cowpunk pioneer en hoewel het opspelden van allerhande labels mij doorgaans wat ongemakkelijk stemt, passen ze op hem alsof ze voor hem zijn bedacht. Door die eerlijkheid en oprechtheid, is elk nieuw album van Berwick iets om naar uit te kijken. Al doe ik dat deze keer nét iets meer want na jaren van vechten tegen de bierkaai heeft Berwick een platenlabel gevonden dat voldoende vertrouwen heeft in de kwaliteiten van The Legend of Tyler Doohan (and Other Tales of Victory and Defeat), zijn zesde album intussen en wat mij betreft meteen het beste dat hij tot nu toe op de wereld heeft losgelaten.

pb

Niet dat Berwick ineens uit een heel ander vat zou tappen: de bron die eerder uitstekende platen leverde als Just Another Day in Hell en Give it Time is nog lang niet opgedroogd. Dat hoor je in giftige rockers als She’s Too Wild For Me, Are You Sure I’m What You Want en See You in Hell, typische Berwick-songs die zich ergens ophouden tussen Johnny Cash en de Ramones. Maar wat al bij de eerste beluistering opvalt, is het feit dat de woede en energie anders gekanaliseerd worden dan in vorig werk. In de titeltrack, opgedragen aan de 8-jarige Tyler Doohan die zes familieleden uit een brandende trailer redde maar daar zelf het leven bij liet (“Too damn Young to die a man”), lijkt die boosheid nog even te ontaarden in gerichte chaos. Anders is het in de ballads die dit album bevolken. In The Proof is in the Whiskey, een van mijn favorieten, is Berwick zélf het onderwerp van zijn toorn (“No matter how I try / I can’t leave the truth behind”). Van hetzelfde laken een pak in Small Town Blues, een nummer dat me elke keer opnieuw aan Steve Earle doet denken, ook iemand die er geen moeite mee heeft om zichzelf aan het kruis te nagelen. Maar het diepst graaft Berwick in Check-Out Time, waarin hij een ontluisterend beeld geeft van het leven on the road, zijn leven. Ik heb er geen idee van of dit album ervoor zal zorgen dat hij voortaan in betere motels (“somewhere between the cell and hell”) zal overnachten, maar het is hem gegund vanuit het diepst van mijn hart.

www.peteberwick.net

www.facebook.com/peteberwickband


Your Comment