RSS

Verslag: A.J. Croce in het Concertgebouw te Amsterdam

A.J. Croce (inderdaad de zoon van) heeft een trouwe schare fans in Nederland, zo bleek op 16 april in de kleine zaal van het Amsterdamse Concertgebouw, dat voor de helft gevuld was. Aanleiding voor de tour is zijn nieuwe album Like a Medicine. De vraag is of de kleine zaal van het Concertgebouw met zijn kroonluchters en verwijzingen naar klassieke componisten wel de juiste plek was voor dit concert. Al aan het begin verontschuldigde Croce jr. zich,  dat hij geen klassieke muziek speelde. Hooguit Amerikaanse klassieke muziek. En daar heeft hij wel een punt. De inspiratie voor zijn muziek haalt de jonge Croce uit de jazzmuziek uit de jaren dertig van de vorige eeuw, met name van pianisten als Fats Waller, Gospel, Rhythm and Blues en soul. Naast Fats Waller is Solomon Burke een van zijn idolen. Croce begeleidde zichzelf op de vleugel bijgestaan door drie achtergrondzangeressen. Het was een puik achtergrondkoortje en Croce is een begenadigd pianist. Jammer alleen dat hij voortdurend, zichzelf overschreeuwend,  op de vleugel beukte en telkens weer dezelfde trucs uithaalde. De stemmer van het Concertgebouw moet het (indien aanwezig) met afgrijzen aangehoord. En uw recensent met hem. Elke nuance, elke subtiliteit in het pianospel ontbrak. Tel daarbij op dat Croce bepaald geen geweldige zanger is en zijn praatjes tussendoor veel te lang waren. Waren er dan helemaal geen lichtpuntjes? Zeker wel. Bijvoorbeeld wanneer hij zich op de gitaar begeleidde. Dan was de subtiliteit er opeens wel. A.J. Croce zong voornamelijk werk van zichzelf en een enkel nummer (op verzoek van de zaal) van zijn vader. A.J. Croce is toch bovenal pianist, zoals bleek tegen het einde van het concert toen hij een paar boogiewoogie nummers speelde. Eindelijk ontdaan van effectbejag. Het waren de schamele hoogtepunten waar we te lang op moesten wachten.

21-04: Maastricht, Muziekgieterij
22-04: Grootschermer, Museum en Beeldentuin Nic Jonk

(Han Hoogakker)


Your Comment