Ik heb het niet zo op livealbums. In het beste geval roepen ze een soort jaloezie op, omdat ik niet in het publiek stond. In het slechtste geval bekruipt het gevoel dat het een manier is om snel geld te vangen van fans die een herinnering willen. In de meeste gevallen voegen ze niet veel toe aan de reguliere studioalbums. 

Het met zorg gemaakte Who Can See Forever is niet zomaar een live-album, maar dient als soundtrack voor de gelijknamige concertfilm, die is opgenomen gedurende twee avonden in de Haw River Ballroom in Noord-Carolina. Het biedt een band, die zich prima in hun element voelt en laat constant momenten van onverwachte transcendentie achter.

Een mooie terugblik op het oeuvre van Beams Iron and Wine als een portret van een man die ondanks tegenvallende verkopen een gerespecteerd artiest is geworden. Die tevreden is met zijn liedjes, hoe eenvoudig ze ook lijken, zo onmiddelijk vertederd klinken. Soms is het alsof je op zijn schoot zit, terwijl hij een slaapliedje voor je zingt. Zijn zachte stemgeluid vormt het middelpunt, ook al heeft hij voor een dankbaar publiek de neiging iets luider te zingen dan op de studio opnamens.

02-11: Groningen, Take Root Festival
14-11: Amsterdam, Paradiso

www.ironandwine.com

www.konkurrent.nl

(Johan Schoenmakers)