Een zaal gevuld met stoelen? Dat is het eerste wat er door mijn gedachte schiet als ik de Leidse QBUS binnenkomt en goede vriend Hans begroet. En nadat ik tijdens de busreis recente youtube live filmpje van Hannah met haar band bekijkt met ultieme rock ‘n roll (Jason Isbells Try) wat voor de nodige beweging en een opzwepende climax op het Zweedse podium zorgde. Maar ja, je kan de muziekliefhebbers beter vlak voor je hebben dan dat ze met zijn allen achteraan gaan en blijjven zitten wat resulteert in een statisch en afstandelijk plaatje voor de muzikanten op het podium. Wat uiteindelijk een klein dismomentje van Hannah oplevert tijdens het optreden richting de braaf, zittende en niet uit de stoel verende toehoorders. Een publiek dat voor een relatief onbekende, verleidelijk ogende singer-songwriter op een halve finale Champions Legue avondje rijkelijk was toegestroomd. Die het eerste half uur ‘opgewarmd’ werd met akoestisch werk van mede bandlid Jordan Allen Dean uit Alabama als voorproefje voor zijn in de zomerperiode te verwachte solo plaat. Mijn aandacht kon zijn optreden niet lang vasthouden, dus was het wachten op de Amerikaanse zangeres en gitarist Hannah Aldrige.
Op voorhand leek de americana en country van haar studioplaten niet enorm bijzonder, maar zo live met Jordan achter de piano en drie enerverend, excellerende Zweedse begeleiders weet Hannah mij met een steviger rockgeluid het hele optreden te boeien. Muziek waarmee zij is opgegroeid zoals Nine Inch Nails en Tools. Het accent ligt onder meer op de nummers van haar debuutalbum Razor Wire, dat tien jaar geleden verscheen. Hannahs eerste wapenfeit, dat onlangs nog eens extra in het zonnetje werd gezet door middel van een fijne, geremasterde jubileumeditie, waarop twee nummers zijn toegevoegd, waaronder het door haar vader geschreven Yankee Bank. Een nummer over de burgeroorlog. Hoe een soldaat thuiskwam en besluit om een Yankee Bank te beroven. Afkomstig van de toendertijd door de platenmaatschappij afgekeurde eerste versie van Razor Wire, nu voorzien van in de Muscle Shoals opgenomen nieuwe zangpartijen.
Iedereen kan een nummer schrijven, maar voor iets gedenkwaardigs vereist een speciaal talent en Hannah Aldridge heeft dat in overvloed. Zoals het nummer Lonesome, dat zij opdroeg aan de twee jaar geleden overleden organisator van huisconcerten. Intieme optredens in Hazerswoude waar zij goede herinneringen aan heeft overgehouden. En het stoer klinkende Parchman, dat gebaseerd is op de televisieserie Snapped – over de zwaarbeveiligde gevangenis Parchman in de staat Mississippi, waar voornamelijk vrouwen verblijven die hun echtgenoten om de een of andere reden hebben vermoord. ‘Ik zal je iets vertellen. Ze stoppen altijd iets in het eten van de mannen. Dus als je met een vrouw bent die je wil vermoorden, ga dan met haar uit eten.
Het volgende americana pareltje is op dinsdag 21 mei met Eric Brace en Thomm Jutz
https://www.vanpolanenpresenteert.com
(Johan Schoenmakers)