Dit keer niet 1 maar 2 optredens in de Leidse QBUS op 11 juni. Met een plaatselijk bekend Leids gezelschap als voorgerecht voor de bijzonder, getalenteerde Ierse gitaarvirtuoos Dom Martin, die met een aan de Brit John Martyn refererende warme, rasperige strot, wel de muzikale erfgenaam van Rory Gallagher moet zijn.

On Solid Ground bestaat uit een vijftal professionele amateurs, die grossiert in een klassiek zeventiger jaren rockgeluid met bluesinvloeden. Met de ambitie om zo vaak mogelijk op te treden. Het liefst op middelgrote bluesfestivals. Met de nadruk op de gitaar en ontelbare solo´s, waardoor het in mijn ogen weinig opzienbare optreden met eigen nummers van het gelijknamige debuut vanavond in de QBUS, jammergenoeg, uitliep tot 52 minuten. ´Dat doen we alleen als we merken dat het publiek er zin in heeft´.

Datzelfde publiek toonde juist voor het leeuwendeel meer een gereserveerde houding in afwachting van Martins gitaarfeestje, waarnaar reikhalzend werd uitgekeken in de geweldige locatie met een intieme sfeer. Na een kleine twintig minuten van set af- en opbouw was het podium eindelijk klaar voor een fantastische avond vol met blues doodrenkte magische geluksmomenten. Aangekondigd door Fons Delemarre, die op zijn ‘blote knieën’ smeekte om Willie Nelsons Crazy van Martins laatste plaat . Veelvuldig onderdeel van zijn speellijst, die vanavond in een spontane ingeving moest wijken voor een explosieve uitvoering van Rory Gallaghers Messin’ With The Kid, die drie dagen later in 1995 overleed.

Dom Martin verspilde geen tijd met het lanceren van een uitgeklede, korte set en begon solo op zijn dierbare, akoestische Lowden met een ongelooflijke vertolking van The Fall van het vorig jaar verschenen Buried in the Hail. Gevolgd door John Martyns The Easy Blues en het nog niet opgenomen Haunted met een masterclass in vingervlug gitaarspel. Vervolgens begeleid door zijn soulvolle zanglijnen, die letterlijk recht uit zijn ziel vloeiden.

Inmiddels versterkt door drummer Aaron McLaughlin en bassist Ben Graham was het tijd om met zijn semi-akoestische resonator (Buried In The Hail, Belfast Blues, Daylight I Will Find) en zijn geliefde, elektrische Telecaster gitaar in de aanslag de QBUS eens goed in vuur en vlam te zetten. Resulterend in een overdonderend optreden, al akkoorden uitwisselend met Ben of ontspannen solerend door de zaal (Lefty 2 Guns). Opvallend was het samenspel, waar Martin als aanvoerder fungeerde. Er was contact, er was chemie en bovenal veel plezier. Iedereen had een geweldige tijd. En terwijl de laatste gitaarnoten van de toegift (Howlin) door de QBUS galmden en het publiek in applaus uitbarstte, was het duidelijk dat Dom Martin met zijn twee maten een geweldige prestatie had geleverd

www.vanpolanenpresenteert.com

(Johan Schoenmakers)

.