ik heb alweer een tijdje een premium spotify abonnement. Heel lang tegen gehouden maar om het schrijven over cd´s te vergemakkelijken, kon ik uiteindelijk om deze streamingdienst niet meer heen. Zodat ik als recensent nooit meer zal zeuren over het achterliggende werk van een bepaalde artiest, waarmee ik onbekend ben. Want Spotify biedt erg veel mogelijkheden. O zo handig als je over een uit het Amerikaanse Georgia, Athens afkomstige zangeres Madeleine Peyroux schrijf, die na een muzikale carriere van acht en twintig jaar met haar negende album op de proppen komt.

Peyroux maakte naam met haar tweede album Careless Love uit 2004. Een cover album met een rustgevende jazz-bluesy shuffle, waarbij haar warme en zijdezachte stemgeluid en vocale frasering je al snel doet denken aan die van Billie Holiday. Ietwat rokerig en subtiel sensueel. Twee decennia later toont zij op haar inmiddels negende album (Let’s Walk), dat geheel bestaat uit zelfgeschreven werk, haar talenten als songwriter. Resulterend in een diep persoonlijk album van iemand, die niet bang is om publiekelijk op te staan ​​tegen de naderende neofascistische golf in haar land en de plannen om de grondwet te ondermijnen en abortussen te verbieden.

Wat zij serveert op haar eerste plaat sinds zes jaar is in essentie easy listening, zelfs op relaxte bluesnummers als Please Come on Inside en het jazzy Showman Dan. Met een jazzgevoeligheid en de liefde voor de chanson en blues met vleugjes gospel, latin en doo-wop.

15-02: Utrecht, TivoliVredenburg (Grote Zaal)

www.madeleinepeyroux.com

www.konkurrent.nl

(Johan Schoenmakers)