Soms blijven platen langer op de recensie stapel liggen dan dat er aangewerkt is in de studio. Zo ligt het meest recente wapenfeit van de Britse zangeres Jane Weaver sinds vorig jaar april te wachten op kritische woorden van ondergetekende. Niet zo’n best teken, lijkt het. Don’t Blame Me zing zij op het nummer Univers en dat klopt. Haar combinatie van psych folk, electronica en experimentele rock is nog altijd ongeëvenaard. Ook op het album Love In Constant Spectacle. Het ligt dan ook niet aan de kwaliteit van deze plaat, maar aan mijn lakse schrijvers houding.

Weavers nieuwste album bouwt op intrigerende wijze voort op haar meeste recente twee platen maar dan met meer akoestische accenten (Emotional Components en Motifs). Een etherische, dromerige klankwereld die je uitnodigt te blijven luisteren naar haar uniek stemgeluid en de complexiteit van de arrangementen.

www.janeweavermusic.com

www.konkurrent.nl

(Johan Schoenmakers)