Wanneer Maurice de Bevere (striptekenaar onder het pseudoniem Morris) dezelfde depressieve weg had bewandeld als Franquin, dan was het hoesontwerp van deze plaat mogelijk afkomstig van hem geweest. Een gitzwarte, troosteloze hoes is zo langzamerhand het handelsmerk van deze ruige Americana rockband. De onheilspellende titel sluit daarmee ook weer naadloos aan bij het werk van deze mannen. Ludiek? Allerminst! Een voorbode van wat komen gaat? Zeker! Heb vertrouwen dat Michael Dean Damron en zijn “I Can Lick Any Sonofabitch In The House” met deze plaat wederom “ass kicken!”

Muzikaal actief was deze band vanaf 2006 niet meer, sinds het accent van belangstelling verschoof naar de solocarrière van hun frontman. De nummers van The Sounds of Dying zijn een samenraapsel van rondslingerend materiaal, terwijl van “restanten” hier allerminst sprake is. Ze klinken meer furieus, gretig en bezield als nooit te voren. Er staan zelfs een aantal optredens gepland om dit uitbundige project te ondersteunen. Het repertoire van deze plaat bestaat uit een aantal bandbewerkte songs van Michaels soloplaten, een cover van Two Cow Garage, een aantal oudere (nog niet eerder uitgebrachte) nummers , en nagelnieuw werk. Explosief rockmateriaal met knagende zielsroerselen. Dat Michael Deans gevoelens van diep komen hebben we kunnen proeven op zijn Father’s Day. En wat diep ligt, komt moeizaam naar boven, maar wanneer deze pijn boven komt drijven dat is het allerminst nep.

 

Damron neemt zijn songschrijverschap steeds meer serieus, en terecht, want er valt voor hem een stuk meer te bezingen dan de hypocrisie van onze samenleving alleen. Het persoonlijke werk misstaat hem allerminst, en komt zelfs met deze vette rockband achter zich meer dan uitstekend uit de verf. De afwisseling tussen nietsontziende rock en bezieling geeft juist deze plaat zijn meerwaarde. Damrons rauwe stem brult als vanouds in The Sounds of Dying, de vleesgeworden ritmesessie stuwt volop en gitaren (van o.a. Casey Prestwood van Drag the River) doen kettingzagen hier gemakshalve verpulveren. Stevig plaatje, zoals ene Steve Earle ze in zijn hoogtijdagen ook wel wist te maken. Dit album is verkrijgbaar in de formaten cd en vinyl. Voorbestellingen worden beloond met een digitale upload, want het fysieke exemplaar is pas in augustus beschikbaar.

Zeg nou zelf, de songtitels spreken toch voor zich?

Swear To God 04:29
Valentine 03:01
Ghost 04:47
Bad Days Ahead 04:11
Hotter Hell 02:20
Hallelujah 04:20
Postcards and Apologies 04:58
Montana 03:57
All We Deserve 02:40
Scream 05:44
 

www.youtube.com/watch?v=Y1UMckwZGFg

www.icanlickanysob.com
www.myspace.com/icanlickanysonofabitchint

(Rein van den Berg)