Sinds ze vierentwintig jaar geleden debuteerde met Throwing Muses, een indieband die ze met haar al even begaafde halfzus Tanya Donelly had opgericht, geeft Kristin Hersh met elke nieuwe plaat blijk van haar onbegrensde talent. Of ze nu deel uitmaakt van de Muses (het van 1996 daterende Limbo bleek uiteindelijk toch niet de zwanenzang van de band te zijn, in 2003 verscheen er een titelloze reünie-cd) of albums onder haar eigen naam uitbrengt (tot voor kort waren dat er acht in veertien jaar), ik kan me niet één plaat voor de geest halen die me niet bevalt.
Net zoals dat het geval is bij goede wijn, neemt ook de kwaliteit van Hersh’s muziek toe met het verstrijken van de jaren. Met als voorlopig hoogtepunt het grandioze Learn To Sing Like A Star (2007) dat me bij de eerste beluistering een aantal keren koude rillingen bezorgde van puur ontzag. Zoveel broeierige intensiteit en intimiteit op één album had ik eerder vooral bij lui als Lou Reed, Scott Walker of Tom Waits gehoord.
Een soortgelijk gevoel overviel me tijdens het luisteren naar Crooked, het nieuwe album van Hersh (dat verschijnt als een fraai uitgegeven boek met songteksten, foto’s, een essay en korte verhalen over elke song). Met als grootste verschil dat déze tien songs zo mogelijk nog intenser, nog meer doorvoeld en doorleefd zijn dan wat de luisteraar op die gloedvolle voorganger aangeboden krijgt.
Hersh heeft zich naar mijn weten nog nooit zo naakt getoond als ze hier doet – en dat bedoel ik zowel tekstueel als qua gebruikte instrumenten. Elektrische en akoestische gitaren, bas, drums en een passionele, enigszins hese stem, dat is zowat het volledige instrumentarium waarop ze een beroep doet – Kristin Hersh speelt alles zelf en stond daarnaast ook nog eens in voor de productie.
Maar meer heeft ze niet nodig om mij omver te blazen. Want juist doordat ze volkomen ontdaan zijn van overtollige franje doen songs als Mississippi Kite, Moan, Crooked, Krait en Flooding mij af en toe even naar adem snakken en laat het indringende slotnummer Rubidoux de luisteraar in een lichtjes zinderende verwarring achter. Dit is muziek die zich héél diep in je ziel verankert.
Niemand ‘moet’ me geloven want daarvoor ben ik te veel een kind van de oude vrijheid blijheid cultuur, maar Crooked is niet minder dan hét meesterstuk in de toch al zo indrukwekkende catalogus van Kristin Hersh.