Locatie: een lagereschoolplein op een plek in het zuiden van de USA. Meest gestelde vraag onder de jongens: “Wat doet je vader voor de kost?” Wanneer je dan kan antwoorden dat hij dagelijks actief is in de Muscle Shoals Sound Studio als musicus scoor je natuurlijk vet. Met zo’n visitekaartje op zak gaan normaliter wat sneller de deuren in de muziekwereld voor je open. Dylan LeBlanc heeft niet geschroomd van die gelegenheid gebruik te maken. Anders dan de titel van dit album suggereert, put hij voor de begeleiding op dit album uit een ruim bemeten arsenaal van door de wol geverfde muzikanten. Bovendien werden de meeste opnames gemaakt in de beroemde studio zelf, terwijl vader James actief is in de begeleidingsgroep. Wat kan er dan nog mis gaan, hoor ik u denken? Weinig, kunnen we vaststellen na het beluisteren van deze cd.
Dylan verstaat het vak van liedjesschrijver tot in de puntjes, heeft een aangenaam stemgeluid en tokkelt er lustig op los op zijn gitaar. Paupers Field is een volwassen americana-album waarop royaal een greep wordt gedaan uit de vele stijlvormen die deze muzieksoort kenmerken. Uiteraard is er ruimte ingelast voor het dampende geluid dat we zo goed kennen uit het roemruchte verleden van de studio, terwijl ook op het gevoelige vlak stevig wordt uitgepakt. Hoofdrollen zijn er voor pedalsteelspeler Wayne Bridge, cellist Ron Dellavega, toetsenist en tevens geluidstechnicus Ben Tanner plus de zangeressen Angela Hacker en Emmylou Harris. Afgaande op het gebodene op dit album kunnen we er gerust vanuit gaan dat in de aarde van dit volkstuintje nog menig americanazaadje ligt te ontkiemen.Voorlopig kunnen we echter met dit album als liefhebbers nog wel even vooruit.
www.myspace.com/dylanstunesmusic
(Koos Gijsman)