Ofschoon Canadees Leeroy Stagger met het album Depression River in 2007 al aanspraak kon maken op het predikaat Belofte, zijn de capaciteiten waarmee hij op dat album indruk wist te maken op zijn jongste cd Little Victories volledig tot wasdom gekomen. Zijn brede repertoire dat bruggen slaat tussen rootsrock, alternatieve country en folk, biedt hem alle gelegenheid om met Little Victories een volwassen americana-album te presenteren waarmee de liefhebbers van het genre wel raad weten. Leeroy heeft een gouden hand van schrijven waarmee hij op de diverse onderdelen van dit album grote indruk maakt. Tekstueel blinkt hij uit in rake observaties in een soort straattaal die aan duidelijkheid niets te wensen overlaat. Scherp en puntig in de rootsrockliedjes, terwijl in het folkachtige aspect van dit album de meer poëtische kant van zijn schrijverschap royaal aan bod komt.

De instrumentaties zijn sober en uiterst functioneel. Een economische ritmesectie blinkt uit in gesmeerde begeleidingspartijen, terwijl gitarist en vertrouweling Kevin Kane vele fraaie solopartijen uit zijn gitaren tovert. Hoewel de liedjes op onderdelen duidelijk verwantschap vertonen met het werk van Ryan Adams, Bruce Springsteen en Neil Young, beschikt onze Canadese vriend over genoeg karakter en muzikaliteit om de vergelijking met voornoemde grootheden het hoofd te bieden. Een revolutie zal hij niet tot stand brengen in de muziek. Wie echter een gevarieerd americana-album op waarde weet te schatten, heeft met Little Victories een dijk van een cd in huis gehaald.

 

www.leeroystagger.com

www.myspace.com/leeroystagger 

(Koos Gijsman)

 

Vragen? Vragen! Little Victories is je meest volwassen album. Heb je een verklaring daarvoor? “Je leert natuurlijk altijd van de fouten op vorige albums. Ik was altijd erg beschermend ten opzichte van mijn liedjes en wilde nooit dat iemand anders zeggenschap over ze had. Voor Little Victories heb ik mijn lot in handen gelegd van Kevin Kane. Zowel als medeproducent en als gitarist is zijn inbreng van vitale betekenis geweest. We hebben samen in de studio twee maanden aan de liedjes gewerkt waarna in twee dagen de ritmesectie zijn partijen heeft ingespeeld.” Kan je in Canada van je muziek leven?  “Op zich niet, maar dankzij het vaste inkomen van mijn vrouw redden we het net. De afstanden in Canada zijn groot waardoor ik vaak lang onderweg ben. Gelukkig verkopen mijn albums goed en toer ik met enige regelmaat in de USA en ben ik ook een aantal keren in Europa geweest.” Wat is de oorsprong van de vele stijlgebieden in je repertoire? “Dat heeft alles te maken met de manier waarop ik naar muziek luister. Mijn ouders hebben een omvangrijke collectie platen waar ik naar hartelust naar luisterde. Mijn eerste held was Bruce Springsteen. Born In The USA was de eerste plaat waar ik helemaal van ondersteboven was. Ik ben toen al zijn werk gaan beluisteren. Daarna had ik een Ryan Adams en Whiskeytown periode waarbij ik erg gecharmeerd was van de combinatie rock en country. De laatste periode ben ik helemaal kapot van Neil Young die op zijn gebied in mijn ogen de maat aller dingen is.”