Een van de aardige aspecten van de popmuziek is dat de heersende muzikale vormen telkens weer een tegenreactie oproepen. De alternatieven die daarbij door een selecte groep geprefereerd worden, veranderen op den duur weer in een nieuwe dominante stroming waarna het hele verhaal van vooraf aan begint. Na een periode de overheersing van elektronische dansmuziek onder de verzamelnaam house te hebben ondergaan, is er de laatste periode een duidelijke kentering waar te nemen naar de akoestisch gespeelde muziek uit alle windstreken. De New Yorkse groep Hazmat Modine is een exponent van een nieuwe generatie musici die zich stilistisch niet onder een noemer laat vangen.

Op het album Cicada etaleert het gezelschap een aantal liedjes waarbinnen driftig gestoeid wordt met stijlvormen uit vele bronnen. Invloeden uit de volksmuziek, blues, gospel, wereldmuziek en jazz vermengen zich onbegrensd met elkaar. De vitaliteit en het enthousiasme waarmee dat gepresenteerd wordt, spat je vol uit de boxen tegemoet. Om getalenteerde vrienden zit de groep ook niet verlegen, want bekende artiesten als Natalie Merchant, Kronos Quartet en Gangbé Brass Band schoven bij diverse opnames aan in de studio.

http://www.youtube.com/watch?v=tItcoCW8S94&feature=related

Centrale man van de groep is Wade Schuman die naast zijn gedreven vocalen en een supervette diatonische harmonica tevens de rol van producer voor zijn rekening neemt. Geen geringe opdracht want het gehanteerde instrumentele kader is zeer breed opgezet. De vele blaasinstrumenten worden door Schuman echter keurig in het gareel gehouden waardoor ook de snaarinstrumenten de ruimte krijgen om hun duit in het repertoirezakje te doen. Het levert een totaalgeluid op waarin voor muziekliefhebbers die zich graag door avontuurlijke klanken laten verrassen, telkens nieuwe pareltjes opduiken.

www.hazmatmodine.com

(Koos Gijsman)