“Wie van mooie vrouwenstemmen houdt – en wie doet dat eigenlijk niet – zal de charme van West Cross Timbers allicht niet kunnen weerstaan. Alle anderen raad ik aan om toch maar eens goed te luisteren. Het gebeurt immers niet elke dag dat er een dergelijk kleinood in je schoot valt.” Met die woorden besloot ik ruim twee jaar geleden mijn recensie van Amanda Shires’ uitstekende tweede cd, een conclusie die ik ook nu nog kan bijtreden. Intussen leven we in een nieuw decennium, heeft Shires er een duoalbum en tournee met Rod Picott op zitten (die hen ook in Nederland bracht) en ligt haar derde album Carrying Lightning alweer een tijdje bij de betere platenboer.

In tegenstelling tot wat Shires liet horen op haar vorige plaat, kiest ze nu voor een steviger muzikale omlijsting met forse drums en soms vrij potige elektrische gitaren. Sommige nummers klinken daardoor wat meer als folk- en countryrock (Ghost Bird, She Let Go Of Her Knife, Detroit Or Buffalo) dan we tot nu toe van haar gewend waren, maar Shires komt er zonder schaafwonden mee weg.

Toch gaat mijn voorkeur ook op dit album uit naar de wat kleinere aanpak die West Cross Timbers zo onweerstaanbaar maakte. When You Need A Train It Never Comes zit er nog zo’n beetje tussenin, maar het jazzy Love Be A Bird is het soort song waarin de begeleiding volop ruimte laat voor Shires’ volstrekt aparte stem. Dat geldt evenzeer voor Sloe Gin, een lekker slepende song waarin Amanda bijna terloops laat horen dat ze een mooi stukje viool uit haar polsen kan schudden.

Het prijsnummer van Carrying Lightning is naar mijn smaak toch Bees In The Shed. Elk woord, elke noot en elke wending zit op zijn plaats, klinkt juist en komt geen halve seconde te vroeg of te laat. Hier hoor je waarom ik me twee jaar geleden en ook deze keer met alle genoegen heb laten inpakken: Amanda Shires is een zangeres die charmeert met eenvoudige maar doorslaggevende middelen.

www.amandashires.net

www.myspace.com/amandashiresrunning