Inderdaad, je kan jezelf afvragen of we de oceaan als afgeschreven kunnen beschouwen. Ik ben slechts een leek, maar hoop van harte dat we ons noodlot tijdig kunnen afwenden. De zeeën waren jarenlang inspiratie voor schrijvers, terwijl het momenteel eerder een plek lijkt die gereduceerd is tot dumpplaats van onze afval. Gelukkig is de thematiek van Anna Coogans plaat ditmaal niet zo zwaar. Op haar vorige cd was ze best streng voor zichzelf, en een meer luchtig, fantasierijk geheel is me een stuk liever. Anna Coogan grijpt ditmaal wederom terug op haar jeugdjaren, en hervond inspiratie in de romantiek van traditionele zeemansliederen. Ze vond tijd zich opnieuw te verdiepen in verhalen over drenkelingen en zeelui die door de zee geïsoleerd werden van hun geliefden. Gedurende de gehele maand februari van 2011 sloot ze zichzelf af om muziek te schrijven. Het resultaat van die ene maand ziet nu het licht gebundeld onder de titel: The Wasted Ocean.
Aangezien de oceaan nog immer een ongrijpbaar fenomeen is, is voldoende voeding voorhanden om een beeldend geheel te creëren. Niet in de laatste plaats dankzij Anna Coogans talent. Ze weet de romantiek van weleer treffend te schetsen. Zowel door haar overwegend zelf geschreven songs als ook door het hernieuwd vertolken van een authentiek stukje Britse poëzie. De originele teksten van Blood on the Sails zijn van Phil en June Cloclough. Dick Swain schreef daar later de muziek bij zoals Anna hem nu brengt.
May the women on shore never have any fear
May smiles touch the cheeks that once ran with tears
May shipdeck, rope and bells all grow cockle shells
May the blood on the sails all be fisherman’s tales.
May the seas ne’er be red where whalefishes bled
Nor shine like the wine when the whale fish is dead
May fleets, flags, sheds and quays all be lost in the seas
May the blood on the sails all be fisherman’s tales.
Hierbij blijft het allerminst. Er volgt zoveel moois. Ook qua productie en arrangementen is The Wasted Ocean een oprecht sterk geheel te noemen. Vol met klassieke elementen, maar als geheel eigentijds. Het gevoel wat een enkele cello kan oproepen in Come the Wind, Com the Rain kun je slechts magisch noemen. Het was haar vader’s platencollectie die haar aanzette zich verder te verdiepen in de folkliedjes van artiesten als Phil Ochs, Gordon Bok, Dave van Ronk en Stan Rogers. Uit liefde voor haar vader vond ze ruimte op dit album voor The Crucifixion van Ochs. Een idealistisch nummer uit de jaren zestig. Ochs’ bijna apocalyptische epos verhaalt over de voortdurende strijd van de mens, zijn vindingrijkheid en doorzettingsvermogen. Overheerst uiteindelijk het onvermogen? Ben benieuwd of dat verhaal een Happy Ending krijgt? Evengoed een van de mooie albums van dit moment.
www.annacoogan.com
(Rein van den Berg)