Het concert van Ana Egge dat ik vorig jaar in Leiden bezocht, aangezwengeld door de lofuitingen in de pers, kon mij maar matig bekoren. De kale aankleding van haar liedjes legde een ernstig gebrek aan voordrachtskunst bloot wat het geheel een vlak karakter bezorgde. De momenten waarop zij aanschoof bij het gezelschap van Nels Andrews, bewezen daarentegen dat zij vocaal wel degelijk voor ontroering kon zorgen. Enigszins ambivalent leg ik dan ook haar jongste album in mijn cd-speler. De begeleidende info leert mij dat Steve Earle de twaalf liedjes geproduceerd heeft in Levon Helms studio in Woodstock. De liedjes worden omlijst door een sterbezetting waarin Allison Moorer, Byron Isaacs, Rob Heath, Chris Masterson, Eleanor Whitmore en Earle zelf hun niet geringe kunsten vertonen.

Het album komt in een levensfase van de in New York wonende Canadese muzikante waarin ze in haar familie geconfronteerd wordt met diverse gevallen van geestesziekte. De realiteit van deze omstandigheden en haar pogingen daar vat op te krijgen, heeft zij verklankt in de liedjes op dit album. De vele aspecten die de ziekte kenmerken, heeft ze op integere wijze een podium verschaft dat tot reflectie stemt. Bad Blood is daarmee gelijktijdig een uitzonderlijke verkenning van de buitenwijken van de menselijke geest waarbij gemakzuchtige clichés hun plaats verloren hebben. Ana Egge verdient een compliment voor de integere wijze waarop ze dat gebied in kaart heeft gebracht. Steve Earle komt de eer toe deze zware kost een muzikale omlijsting bezorgd te hebben waarin hij elke vorm van goedkoop effectbejag vermeden heeft.

 

www.anaegge.com

 

(Koos Gijsman)