Muziekliefhebbers die op zoek zijn naar wat tegengif voor al het financiële en politieke cynisme dat ons de laatste tijd overspoelt, vinden wellicht hun gading bij Bright Light, de vierde cd van de ietwat grillige Amerikaanse singer-songwriter Gwendolyn Sanford. Na eerder haar heil te hebben gezocht in psychedelische, cabareteske en Keltische folk, lijkt ze haar bestemming te hebben gevonden in de altcountry. Lijkt, want Gwendolyn houdt er niet van om vastgepind te worden op één kunstje.

Bright Light biedt wat de titel al voorspelt: speelse en daardoor sprankelende countryliedjes die het ene moment verwijzen naar Loretta Lynne (Discover Me, Tater Tots & Whiskey Shots) en het andere naar Wanda Jackson (Monster In My Heart) en tussendoor ook stilstaan bij het erfgoed van de jonge Dolly Parton (Olden Days). Maar wat toch vooral opvalt is de puurheid en de eigenheid van Gwendolyns muziek. Die wordt vooral bepaald door de schitterende zang, een opmerkelijke timing en bijzonder doordachte arrangementen.

Waartoe zo’n combinatie kan leiden, komt het sterkst tot uiting in de hoogtepunten op dit album: Acorn, Durango en Let The Light, drie songs die de aanschaf van dit album al ruim goedmaken. Met name die laatste song, met vocale en andere steun van de wonderlijke I See Hawks In L.A. en Eleni Mandell, is een krachttoer die het schrijftalent van Gwendolyn volledig onthult. Bright Light is een geslaagde remedie tegen de misantropie die de beurzen, banken en anderen G20’s ons ongevraagd in de schoot hebben gesmeten.

www.gwendolyn.net

www.facebook.com/pages/Gwendolyn/134539326564927?sk=wall