Ondanks de grote concurrentie van vele downloadsites ploften de afgelopen maanden weer een aantal dikke enveloppen met interessante en mooie schijfjes op mijn Disney deurmat met het opschrift “Welcome”. Het nadeel van veel muziek kennen en herkennen is dat er weinig is wat je nog écht verrast. Was ik nog maar een onbeschreven blad. Als je, zoals ik, echt gaat zitten luisteren naar een voor mij onbekend werk als dit, dan kan het niet anders of je hoort onomwonden in welke vijver er werd gevist (Jt Nero/Po’ Girl). Toch concludeer ik dat “Seed of a Pine” van de Amerikaanse singer-songwriters Dave McGraw en Mandy Fer een brok-in-de-keel plaat is. Een album dat relaxtheid uitademt met de beheerste bariton van McGraw en het ontroerend stemgeluid van Fer. Een duo, dat  wisselend de vocalen voor hun rekening neemt. Op “Seed of A Pine” worden Dave en Mandy op ongedwongen wijze bijgestaan door een aantal bekende namen uit de folkscene onder wie Peter Mulvey (elektrische gitaar), Nora Barton (cello), Benny Sidelinger (dobro) en Andrew Lauher (drums). Allison Russell, die hier ook banjo speelt en JT Nero geven een staaltje harmoniezang weg, die me zalig in de oren klinkt.

Dat goede en oprechte muziek weinig nodig heeft, laten Dave en Mandy horen op hun debuutalbum als duo. In de zomer van 2011 werkten ze in de Minbal Studio te Chicago, samen met de vermaarde producer Zach Gohee aan een elftal stijlvolle en poëtische liedjes, die hun kiemwortels hebben in de folk met zijtakjes naar het jazzgenre. Elegant en melancholisch met een scherp randje. Ze winden mij moeiteloos om hun vinger. De verovering is subtiel maar meedogenloos. Terwijl de vrieskou is verdwenen en de lente en de stralende voorjaarszon in aantocht is ben ik weer een ontdekking rijker. De eerste kennismaking met Dave McGraw en Mandy Fer is mij uitstekend bevallen, moet ik zeggen. Snel een kopje senseo koffie zetten, de honden van de buren uitlaten en de cd “Seed Of A Pine opzetten.

http://www.davemcgraw.net/fr_dmmandyfer.cfm

(Johan Schoenmakers)