Ruim twintig jaar geleden zong gladjakker en exponent van het bakersfieldgeluid  Dwight Yoakam op het album “If There Was A Way”:  ‘There Should Be A music – Sad, Sad, Music, When Love Like Ours Goes  Bad’. Onvervalste traditionele country muziek, die troost bood aan de rechtgeaarde liefhebber. Melancholie, hartzeer en zwelgen in verdriet staan centraal op de muziek, die het op de Amerikaanse en Canadese radio goed doet en buiten het continent het ene oor ingaat en het andere meteen weer uit. Tijd om eens kennis te maken met de in de Canadese kuststad Halifax woonachtige zanger Jason Haywood, die na zijn muzikale periode bij de countryrockformatie The Divorcees een nieuwe soloplaat aflevert in de traditie van Gram Parsons, Buck Owens, Merle Haggard, The Byrds.

http://www.youtube.com/watch?v=afL52tOSdNM&feature=plcp

 

Er is eigenlijk weinig mis met deze plaat, die Jason heeft opgedragen aan Merle Haggard. Alle aspecten bij deze brok-in-de-keel muziek om de kranen eens lekker open te zetten zijn namelijk aanwezig op “A Thousand Miles Since Yesterday”. Goed gepende smachtende liedjes met simpele akkoorden en songstructuren. Gelikt en toch briljant. Het recht-door-zee zielsgevoel van Jason Haywood, meerstemmige zangpartijen en sfeervol opgeluisterd met gevoelige elementen van de dobro en de mandoline, de ongeremde klaagzang van de pedal steel en een bak vol strijkers.  “A Thousand Miles Since Yesterday” van Jason Haywood vormt een hartverwarmend geheel, waarvan de poolkappen spontaan van zouden gaan smelten. Als je genoeg krijgt van heerlijke smartlappen als It Don’t Take Much, Come and Gone en It’s Time I Told You kan je altijd nog uitstekend gaan linedancen op de klanken van The Longest Walk en Travelin’ Man Blues. Weliswaar ontdaan van scherpe randjes is dit een prima ouderwetse countryplaat, waarop de nodige liefdesellendes over gebroken harten worden gedeeld.

www.jasonhaywood.com

(Johan Schoenmakers)