Er word soms gezegd niet teveel prijs te geven in de inleiding van een bespreking. Toch kan niemand mij tegenhouden direct op te merken, dat ik, na  eindeloze malen het indiefolk album “Whisper & Holler” op repeat beluisterend, lichtelijk verslaafd en in de ban ben geraakt aan het verbluffende debuut van de drieënveertig jarige zangeres Steph Casey. Onder welke Nieuw-Zeelandse steen heeft zij zich zolang verborgen gehouden? Voor wie bekend is met de muziek van Lucinda Williams, Gillian Welch en Over The Rhine zal de wereld van deze zangeres  meteen een beetje vertrouwd aanvoelen. Openhartig en emotioneel geladen met de liefde en verlies als centrale themathieken.  Steph Casey werkte op “Whisper & Holler samen met bevriende topmuzikanten van diverse achtergrond onder wie basgitarist Tom Callwood van de indierockband Phoenix Foundation en Stewart Pedley (mandoline, lap steel en banjo) van het kwintet Eb & Sparow.

Verder hielp muzikant en liedjesschrijver Age Pryor haar op weg met de productie, zorgde gastzanger Ryan Edwards voor een sprankelend contrast in My Lovely Letterbox en overheerst respect en ontzag in nummers als Probably, Heavy Warm Heart en The Streets Round My House voor de doorvoelde cellobijdragen van Janet Holboro. Neem nu opener Nice To Almost Know You, dat opent met Stephs soulvolle strot, gevolgd door haar akoestisch gitaarspel om vervolgens na een minuut te worden bijgestaan door efficiënte drums en een spaarzaam in galm gedrenkt gitaarlickje, die het geheel naar een hoog niveau tilt. Dit geldt ook voor het album in zijn totaal: ijzersterke opbouw, ingetogen en niet geforceerd. Dertien eigen liedjes waar je je na een aantal luisterbeurten in thuis voelt.

http://www.facebook.com/stephcaseymusic

(Johan Schoenmakers)