Het jaar 1972 is in de geschiedenis van de naoorlogse populaire muziek een topjaar. Met mijn generatiegenoten stond ik aan de wieg van de carrière van de Amerikaanse troubadour JJ Cale. Eigenlijk John Cale genaamd maar die naam werd al gebruikt door het voormalige lid van de legendarische groep Velvet Underground. Naturally was de vlag waaronder een aantal van de fraaiste liedjes waren ondergebracht die direct een verpletterende indruk maakten op de muziekliefhebbers. Het klankbeeld van Cale’s liedjes was geconcentreerd rond zijn karakteristieke laid back zangstem en zijn fabuleuze gitaarspel. Het bleek het begin van een reeks memorabele albums die de gemoederen onder de fans danig wisten bezig te houden. De Engelse stergitarist Eric Clapton nam twee nummers van hem op (After Midnight en Cocaine) waardoor vooral dankzij de royalties van deze liedjes Cale door kon gaan met het opnemen en uitbrengen van zijn albums.

In 2006 ging een levenswens van Slowhand in vervulling toen Cale in zijn thuisstudio in Tulsa, Oklahoma het album The Road To Escondido opnam met zijn Engelse vriend. Het is dezelfde Eric Clapton die nu een eerbetoon uitbrengt aan zijn vorig jaar op 74-jarige leeftijd overleden vriend. Met de muzikale hulp van erkende klasbakken als Mark Knopfler, Derek Trucks, Tom Petty, John Mayer, Don White en good old Willie Nelson wordt een greep gedaan uit het muzikale erfgoed van JJ Cale. Omdat de ervaring mij leert dat de fans van onze Amerikaanse cultfiguur allemaal zo hun eigen favoriete liedjes hebben, volsta ik met de constatering dat alle uitvoeringen van de liedjes op dit album recht doen aan het enorme talent van JJ Cale. Natuurlijk hebben deze liedjes in de uitvoering van de meester zelf al lang en breed een vooraanstaande plaats gekregen in onze verzameling, maar een extra aanvulling in de vorm van dit album zal de liefhebbers zeker bevallen.

www.ericclapton.com

(Koos Gijsman)