Zeven jaar terug debuteert de uit het zuiden van Louisiana afkomstige Rod Melancon met een naamloos akoestisch album, ondergedompeld in een weemoedige en beladen sfeer. Een plaat waar hij al snel afstand van nam om te groeien en de balans in zijn muziek te zoeken. De ruwe bolster, blanke pit muziek met een vleugje americana van het in 2012 verschenen “My Family Name” telt dan ook voor Rod als zijn eersteling. Op meer dan overtuigende wijze verschijnt twee jaar later het door Brian Whelan (gitarist van Dwight Yoakam) geproduceerde “Parish Lines” met een heerlijke combinatie van country, blues en rock ‘n roll en met een behoorlijk onderscheidende factor voor zijn soms overslaand en snikkend stemgeluid.

Op de nieuweling is het nog even wachten, waarvan de ep LA 14 een voorproefje is. 16,5 minuut nieuw vermaak, waarop Rod net als op zijn achterliggende platen niet voor een gat is te vangen. LA 14 leunt sterk als een medium of light variant op de erfenis van grootheden onder wie Johnny Cash, Bruce Springsteen, Elvis Presley en Duane Eddy. Melancon combineert op frivole en lichtvoetige wijze diverse stijlen en geeft ons een kijkje in de keuken van de walmende moerasgebieden van ‘zijn’ Louisiana. Rods hart en ziel.

www.rodmelancon.com

(Johan Schoenmakers)