Na twee EP’s die de wereld duidelijk maakten dat Ruby James over een heerlijk verleidelijke bluesstem beschikte, is er nu eindelijk een volwaardige cd van deze zangers uit Austin, Texas. Op ‘Desert Rose’, want dat is de cd waarover het hier gaat, laat Ruby James zich bijstaan door een schare uitgelezen (studio)muzikanten, wat meteen iets zegt over de naam en faam die zij, weliswaar regionaal, heeft opgebouwd de voorbije jaren.
Ruby James heeft er al een flink parcours op zitten in de ruime omstreken van haar geboortestad Los Angeles, CA en haar huidige woonplaats Austin, TX. Voordat ze in 2006 de EP ‘Sweet As Sin’ uitbracht, waarmee ze de stap zette naar grotere zalen als de Continental (Austin) en de Troubadour (LA), had ze het gebruikelijke traject van barrooms, feesttenten en achterafzaaltjes al afgelegd. En dat eigenlijk allemaal door haar grootvader, die de kleine Ruby voor in contact bracht met de muziek van Waylon Jennings en Johnny Cash. Tot op de dag vandaag is ze hem daar dankbaar voor: ‘I credit my grandfather as my biggest influence, because with his presence always came song and music’.
Na het beluisteren van ‘Desert Rose’ zou ook ik grootvader James willen bedanken voor zijn inspirerende muzikale activiteiten want zijn kleindochter levert hier een zeer appetijtelijk plaatje af. De sfeer zit meteen goed met ‘The Words Goodbye’, een ongecompliceerde bluesrocker met Ruby James die onmiddellijk laat horen tot wat ze vocaal in staat is en een begeleidingsband die gespierd en toch subtiel uit de hoek komt. Op ‘Everything Good Goes Away’ gaat het tempo aanzienlijk omlaag; dit is een zalige trage bluessleper met opnieuw uitstekende vocalen en prachtig gitaarwerk van coauteur Rene Reyes (gitaar, lap steel).
De titeltrack deed mij onwillekeurig denken aan het nummer ‘The Rose’, maar dan in de ruwere ‘gutsy’ uitvoering van Frankie Miller. Ruby James’ stem klinkt hier als gruizig schuurpapier, de basgitaar van John Avila speelt leentjebuur bij Duane Eddy en drummer Mitch Marine houdt het ritme speels maar strak. Met de cover van ‘Wicked Game’ (Chris Isaak) heb ik het wat moeilijker omdat die naar mijn smaak net iets te weinig aan het origineel toevoegt. Maar nummers als ‘Passengers’, ‘Mistress Of The Devil’ en ‘No Way To Love You’ kunnen mij toch overtuigen van de vele kwaliteiten waarover deze voortreffelijke zangeres beschikt. Na Bonnie Raitt en Susan Marshall is Ruby James tot nader order dan ook mijn derde favoriete ‘red head’.