Sinds een aantal jaren lijken de uit St. Louis afkomstige Bottle Rockets eindelijk hun vaste stek gevonden te hebben bij Bloodshot Records. Toch wil het met de sound van de band die in 2008 vijftien jaar bestond niet echt meer vlotten: Te braaf geproduceerde altrock cd’s Na een opname stop vanaf 1999 door ruzie met hun vorige platenmaatschappij was het weer in 2002 dat The Bottle Rockets een nieuwe cd uitbrachten: “Songs of Sahm”. Inmiddels waren bandleden van het eerste uur Tom Ray en Tom Parr van het strijdtoneel verdwenen. “Blue Sky” (2003) en “Zoysia” (2006) volgden maar hadden niet het geluid van cd’s als The “Brooklyn Side” (1994) en “24 hours a day” (1995), beide geproduceerd Eric Ambel. Voor mij kwam het bericht dan als een verrassing en opluchting, dat Ambel de nieuwe cd van de band zou gaan produceren. Hopelijk zou hij de jongens weer goed kunnen laten rocken en het overheerlijke altcountry geluid van weleer laten weerklinken. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Producer Eric “Roscoe” Ambel heeft waarschijnlijk een kist met pepers aan laten trekken, maar het vuur komt wederom weer uit de Rockets. Hier en daar is de hand van de producer weer heel erg nadrukkelijk aanwezig. Als een stel vuurspuwende draken trekken The Bottle Rockets fel van leer in de opener The Long Way en The Way It Used To Be, die beiden dat overbekende Dan Baird soundje hebben. Als een rokende uitlaat klinken de smeuiende snerende gitaarklanken in het  bluesy Nothin But A Driver met een “hey bo didley” ritme. Een wat meer bekender Bottle Rockets sound hebben nummers als Hard Time/Done It All en Slip Away, maar met Ambel aan de knoppen krijgen de songs net een beetje meer benzine in de tank ingegooid dan op  voorgaande laatste 2 cd’s het geval was. Even uitblazen van al het power wat we over ons heen hebben gekregen kunnen we  in het (over)gevoelige Open Your Eyes. Hopelijk hebben de heren Henneman/Horton/Ortmann en Voegele na de uiteindelijke mix van de songs gehoord te hebben dat inderdaad gedaan. Ze moeten gedachten hebben: we kunnen het dus nog wel. Na deze lazy altcountry/blues wordt in standje 10 de laatste trits aan nummers ingezet. Met het spetterende Way It Used To Be zetten de Rockets de toon. Met gastmuzikant Joe Flood op fiddle krijgt Get On The Bus een lekker bluegrass achtig ritme mee en wordt het zelfs heel erg gezellig. De schitterende altcountry-ballad Solitaire is een stilte voor de storm song. Wat overblijft is Give Me Room met een Start Me Up (Rolling Stones) ritme. Eric “Roscoe” Ambel en The Bottle Rockets hebben met “Lean Forward”  opgenomen in Eric’s eigen studio, een Live-on-Stage sound gecreëerd. Er wordt, afgezien van het afsluitende Give Me Room, verder geen gebruik gemaakt van Fade-out. Sommige liedjes eindigen dan ook lekker rommelig met Mark Ortmann op drums die het sein geeft voor het einde van een nummer. “Lean Forward”: Een eerlijke cd en een lekkere portie aan altcountry/southern-rock songs. Wat een Sound! Wat een Plaat! Een grotere veer kan ik niet meer in jullie konten steken.

(johan schoenmakers)