Stijl en klasse zijn aangeboren kwaliteiten die je, als je ze niet van nature bezit, maar tot op een bepaald niveau kunt aanleren. Muzikanten als Joni Mitchell, Emmylou Harris en Leonard Cohen (om binnen de genres van dit medium te blijven) tonen al jaren dat ze door de natuur begiftigd zijn met een uitzonderlijk talent. Hun klasse lijkt inmiddels zo vanzelfsprekend dat het bijna niet meer opvalt. Terwijl ontelbaar veel wannabees – vul de namen zelf maar in – keer op keer bewijzen dat het leunen op andermans begaafdheid in het beste geval leidt tot plaatjes waarvan je denkt: hé, dat is leuk. En die vervolgens niet al te vaak meer uit de cd-kast komen.
De Canadese singer-songwriter Catherine MacLellan bewijst op haar derde cd ‘Water In The Ground’ dat ze tot die eerste categorie van ‘originals’ behoort. Het album staat vol bekoorlijke en puntgaaf gecomponeerde altcountry songs die soms vriendelijk swingen en dan weer ontwapenend dromerig zijn. Het openingstrio ‘Take A Break’ (dat nauw aansluit bij jaren vijftig rockabilly), ‘Water In The Ground’ en het jazzy ‘Hotel Stairs’ (het soort nummer waarop Lyle Lovett een patent heeft) zet de toon: een zuivere stem, zuinige maar doelmatige instrumentatie, een sprankelende productie en uitstekende teksten die meer dan enkel knipogen naar poëzie.
Na dit trio volgt de beeldschone ballad ‘Isabel’s Song’, dat een schijnbaar eenvoudige tekst aan een prachtige melodie koppelt. ‘If I could give you just one thing / it would not be a diamond ring / it would not be something money can buy / I’d give you this heart of mine’, zingt MacLellan en hoewel woorden van deze strekking al duizenden keren zijn geschreven en gezongen, klinken ze alsof MacLellan ze enkel voor de luisteraar zingt.
Andere hoogtepunten, al is het moeilijk om van hoogtepunten te spreken op een album dat kwalitatief zo gelijkmatig is, zijn het reflecterende ‘All Those Years’, waarin een ouder koppel zonder spijt terugkijkt op hun gedeelde verleden, ‘Again From The Start’ en ‘Everything’ll Be Alright’ dat mooie backing vocals meekrijgt van Justin Rutledge.
De sfeer op ‘Water In The Ground’ deed mij meer dan eens terugdenken aan het eind van de jaren zestig / begin jaren zeventig van de vorige eeuw, toen Tom Rush en de diepbetreurde Sandy Denny, Laura Nyro en Tim Hardin hun mooiste werk uitbrachten. Het heeft diezelfde luciditeit en diepgang, hoewel MacLellan’s muziek tegelijkertijd ook heel erg geworteld is in deze eeuw.
‘Water In The Ground’ is een ‘ouderwets’ mooie plaat van een zangeres die eens te meer bewijst dat Canada héél veel boeiends te bieden heeft op muzikaal vlak.
www.myspace.com/catherinemaclellan