Lichten gedimd, kaarsen aan, volumeknop niet te ver naar rechts en zorg vooral voor rust in de rest van het huis. De ideale omstandigheden om te genieten van het nieuwe werkje van de Amerikaanse cultzanger en gitarist Jim Keller, schreef ik drie jaar geleden over het album By No Means. Een zeventig jarige, waarvan de aandacht voor zijn platen veelal uit ons land komt en die iets overbrengt dat eenvoudig lijkt, maar dat zeker niet is. Dat is de magie: het simpel houden, wat hij ons op het tweede deel (Daylight) van zijn geplande trilogie wederom serveert.

Een samenwerking met producer Mitchell Froom en muzikanten onder wie David Hidalgo, Bob Glaub en Michael Urbanona, die ook op het eerder uitgebrachte By No Means betrokken waren. Zeg maar, het stoffige van J.J. Cale en Tony Joe White met eenvoudige, doch effectieve arrangementen en minimale overdubs, wat bijdraagt aan de intieme en bluesy ondertoon van het album. Opgenomen in Valentine Studio in the Valley, een oude studio die begin jaren zestig werd gebouwd met een sfeer (en apparatuur) die volledig onveranderd is gebleven. Resulterend in een authentiek en ongepolijst geluid, dat de essentie van zijn vakmanschap nog eens benadrukt.

www.jimkellermusic.com

(Johan Schoenmakers)