Onze vrienden van Rootsville waren er als de kippen bij om ‘Blind For Love’, de nieuwe cd van bluesrocker Ana Popovic, de hemel in te prijzen. Mijn collega MVS schrok er zelfs niet voor terug om het album ‘de voorlopige kroon op Ana Popovic’s werk’ te noemen. Zoiets maakt me zowel nieuwsgierig als voorzichtig. Dus met een mengeling van gezonde scepsis én opwinding deze cd op mijn iPod gesmeten.
In alle oprechtheid: het werk van Popovic heeft me nooit helemaal weten te boeien. Daarvoor solliciteerde ze naar mijn idee vaak iets te opzichtig naar de commerciële Amerikaanse bluesmarkt, een markt die al jarenlang vol lui zit die meer oog hebben voor even egostrelende als vervelende evenwichtsoefeningen op de gitaar dan voor het afleveren van een deugdelijke song.
Op ‘Blind For Love’, de zesde cd van Ana Popovic, wijkt Ana af van het bluesidioom dat haar eerdere albums bepaalde. De twaalf songs switchen tussen light jazz, bluesrock en pop, en de nadruk ligt veel meer op de stem dan op het gitaarwerk – al wordt die gitaar zeker niet over het hoofd gezien, Popovic is en blijft nu eenmaal een goede gitariste en dat laat ze nog steeds graag horen.
Opener ‘Nothing Personal’ flirt nog overduidelijk met de hitlijsten, maar energiebom ‘Wrong Woman’, een rocksong waarin ik gek genoeg flarden Stevie Wonder hoor (denk aan ‘Superstition’ of ‘Higher Ground’), maakt veel goed. Lekker achtergrondkoortje trouwens. En (semi-)akoestische nummers als ‘Steal Me Away’ en ‘More Real’ gaan er bij mij altijd in, al ontstijgt de tekst van die laatste song amper het niveau van school-Engels. Popovic voorziet die songs van een behoorlijk stukje slide en ‘Steal Me Away’ is duidelijk afgekeken van de deltablues. En als het op swingen aankomt, laat Popovic met het trio ‘Get Back Home To You’, ‘The Only Reason’ en het funky ‘Lives That Don’t Exist’ horen dat ze haar ‘booty’ duchtig weet te ‘shaken’.
Maar daarmee heb je het helaas gehad. Aan afgestofte songs als ‘Blind For Love’ en ‘Blues For M’ heb ik geen boodschap: te voorspelbaar, te veilig, te glad, te banaal, te zielloos, te weinig weerhaken. En van doorsnee nummers als ‘Putting Out The APB’, ‘Part Of Me (Lullaby For Luuk)’ en ‘Need Your Love’ gaan er echt meer dan dertien in een dozijn, ondanks af en toe prima gitaarwerk en een koortje dat zeer welwillend is, maar net niet in de opdracht slaagt.
Dus ook met haar zesde cd weet Ana Popovic me niet voldoende te overtuigen. Daarvoor is een eindbalans van 6 goede nummers op de 12 veel te mager.