Er zijn zo van die momenten waarop ik mijn goede vriend en collega Johan zou kunnen zoenen. (Ik gebruik hier de voorwaardelijke wijze, hé.) De oorzaak van mijn enthousiasme is niet een pareltje van een nog onbekende vrouwelijke singer-songwriter – hoewel er zo nog een paar op de stapel te recenseren cd’s liggen –, maar ‘That Extra Mile’, de fantastische nieuwe plaat van Texaan Rex Foster, een muzikant die de voorbije vier decennia vooral gewaardeerd werd door andere muzikanten.
Folk- en countrymuzikant Rex Foster stond al in 1963 op het podium en mag dus met recht en reden een oude rot in het vak genoemd worden. In zijn ruim vijfenveertigjarige muzikale carrière trad hij op met reuzen als Joni Mitchell, Merle Haggard en Townes Van Zandt. En de goede man telt onder meer Bob Dylan, Guy Clark en Steve Earle tot zijn vrienden. Geen klein bier dus.
‘Roads To Tomorrow’, Foster’s laatste cd, dateert van 2007 en ging – ten onrechte – zo goed als geruisloos aan de Lage Landen voorbij. En bij uitbreiding aan vrijwel de hele wereld. Het valt dan ook te hopen dat deze cd een veel beter lot is beschoren want de songs op ‘That Extra Mile’ zijn stuk voor stuk om gelijktijdig kippenvel en opvliegers van te krijgen.
Producer en jarenlange wapenbroeder Peter Rowan kiest zonder schroom voor een zeer directe live sound waardoor de narratieve teksten van Foster de uitgestrektheid én de verlatenheid van de Texaanse prairies als het ware uitademen. Of het nu over verloren jeugdjaren gaat (‘When I Was Young’), echtelijke onrust (‘Gone To Town’, met een excellerende Cindy Cashdollar op steelgitaar), nooit uitgekomen dromen (‘Streets Of Austin’, met opnieuw Cashdollar in een prominente rol, nu op dobro) of over oude helden die uiteindelijk ook maar mensen blijken te zijn (‘Juan Bill & The State Of Grace’), Foster’s songs zijn bovenal eerlijk en aangrijpend zonder ook maar één seconde weekhartig te worden. En dat is een kwaliteit die ik altijd al heb gewaardeerd bij songschrijvers.
De laatste twee nummers van de cd zijn instrumentals waarin Cindy Cashdollar opnieuw uitblinkt, maar waarin ik het lichtjes onderkoelde timbre en de specifieke zangstijl van Foster toch iets te hard mis. Eén instrumental had wat mij betreft ruimschoots volstaan, maar dat is deze keer pure detailkritiek.
Rex Foster, die door zijn collega-muzikanten op handen wordt gedragen, heeft zelf ook zijn helden: Townes Van Zandt, Gram Parsons, Blaze Foley, Jerry Jeff Walker, Tom Rush. En allemaal werpen ze onmiskenbaar hun schaduw over dit uitmuntende album. Maar het is Foster’s persoonlijke verdienste dat hij al die stemmen laat samensmelten tot één stem: de zijne.
Martin, Roads to Tomorrow is een Koreaanse heruitgave van Rex’s eerste CD, en bevat opnames uit 1967 (wanneer ik me dit goed herinner.) Hij ging inderdaad aan de wereld voorbij.
Eerste LP bedoel ik uiteraard – met 1 of 2 bonusnmmers daar aan toegevoegd. Sorry voor mijn marrige taal.
Bedankt voor de correctie, Rein. Heb me een redelijke bult gezocht naar informatie over Rex, maar dat was geen sinecure…
Was allerminst als correctie bedoeld, meer als aanvulling, want de recensie van dit album is uitstekend.