Laat ik gelijk maar met de deur in huis vallen…er is behoorlijk wat mis met de debuutcd “It’s the quiet ones you have to watch” van de uit Bristol, Engeland afkomstige Nicky Johns. Nicky bezit een bijzonder warme stem en hanteert de akoestische gitaar en weet interessante liedjes te schrijven. Tot zover gaat het goed. Totdat  producer en multi-instrumentalist Richard Riley zich met het geheel gaat bemoeien. Waarschijnlijk heeft hij onlangs voor zijn verjaardag een nieuw speeltje gekregen, want zeven van de tien nummers, die als basis de folkmuziek heeft, besmeurt Riley met de nodige poespas aan geluiden uit de computer, waardoor het geheel hier en daar soms een New Age karakter krijgt. On This Ship Together dat op zich best uit een leuke melodielijn bestaat, stopt Richard vol met een terugkerend trompetgeschal, wat niet als de Real Deal aandoet. Liedjes die over de zee of boten gaan, stopt hij vol met zwaluwen of zeegeluiden. Of zijn speeltje kapot ging of dat hij niet aanwezig was, maar de laatste drie songs Little Boat, Taco en Scratching The Itch zijn meer dan oke. Vrij kaal gehouden met toevoeging van een cello of met behulp van John Blake en Humph Bennett voor de nodige schitterende harmonieën en zonder de irritante echo om Nicky’s stem aan te dikken wat absoluut niet nodig is, want mevrouw Johns heeft van Onze Lieve Heer een mooi gevormd stemgeluid ontvangen. Het hoe en waarom van deze overproducing is mij volkomen onduidelijk en zeker onnodig, want Nicky Johns alleen op akoestisch gitaar was al genoeg geweest.

http://www.nickyjohns.co.uk/about-nicky-johns
http://www.cdbaby.com/cd/NickyJohns

 

(Johan Schoenmakers)