In tegenstelling tot heel wat talentloze schertsfiguren en onbenullen in de muziekwereld wier bekendheid vooral gebaseerd is op schandaaltjes en gebakken lucht, moeten de leden van het vrolijk gestoorde Brotherhood Of The Jugband Blues het niet hebben van een geoliede marketingmachine om hun muziek aan de man en de vrouw te brengen. Steve Strohmeier (gitaar, harmonica), Brooklyn ‘Stoned Wheat Thin’ Slim (zang, gitaar, harmonica, kazoo), Ernesto ‘Lovercat’ Gomez (zang, gitaar, harmonica); Arturo ‘the Jugman’ Stile (zang, harmonica) en Eli ‘Sweet Son’ Smith (zang, washboard, percussie) verkopen hun waar vooral tijdens optredens in de metro van New York of in de talloze kleine clubs en zaaltjes waar lieden samenkomen met een zwak voor jug band uit de jaren ‘20 en ‘30 van de vorige eeuw en blues uit diezelfde periode.
Op ‘Word To Mother’ serveert de band vijftien onopgesmukte nummers die bijna naar de subway ruiken. Songs die met de nodige eerbied en respect de draad oppikken waar jug bands en bluesrakkers als Big Bill Broonzy, Sonny Boy Williamson, Blind Boy Fuller, Little Walter en (de akoestische) John Lee Hooker die jaren geleden hebben laten liggen (‘Love You Truly’, ‘Brooklyn Blues’, ‘Ain’t My Day’, ‘Care For Me’).
De doorgaans rauwe, ongepolijste jug band is muziek die je raakt of compleet koud laat. Ik vind ‘Word To Mother’ in elk geval een sympathiek plaatje. Mocht je de heren van de Brotherhood een dezer dagen in de metro van de Big Apple treffen en je houdt van dit soort muziek, blijf dan even staan. Pret gegarandeerd!