Vorig jaar vergastte singer-songwriter en multi-instrumentalist Gwyneth Moreland ons op het speelse ‘Wisbone’, een zonnig plaatje dat een bescheiden steentje bijdroeg aan mijn opgewekte humeur in de toch al zwoele zomer. Amper zes maanden later is ze alweer terug, zij het op iets bescheidener niveau. Op haar EP’tje ‘Good Old Horse’ wordt Moreland deze keer niet bijgestaan door een bende fijne vrienden, maar door slechts één andere muzikant: ex-heavy rock bassist Michael Monko, die hier instaat voor elektrische en akoestische gitaar, mandoline en viool.
‘Good Old Horse’ telt vijf grotendeels akoestische nummers die diepgeworteld zijn in folk, old timey, country en – een beetje vanuit de verte – countryblues, en die stuk voor stuk worden uitgevoerd met ontwapenende oprechtheid en enthousiasme, maar die toch ook wat aan me voorbij waaien. Als het EP’tje afgelopen is, merk ik dat enkel ‘Union Station’ en het zeer stemmige ‘Lexington Ballad’ zijn blijven hangen. De drie resterende nummers liggen daar net iets te zeer voor in elkaars verlengde.
Dat neemt echter niet weg dat dit een sympathiek en amusant tussendoortje is. Niet meer en niet minder. Liefhebbers van pretentieloze rootsmuziek zullen hier vermoedelijk met plezier naar luisteren.