Als de voortekenen ons niet bedriegen, is een van de muzikale dwalingen uit de late jaren zestig en de jaren zeventig van de vorige eeuw aan een voorzichtige comeback begonnen: het conceptalbum. Muziek en tekst stonden in het teken van een overheersend thema, en het resultaat was vaak even ambitieus als stomvervelend, enkele positieve uitzonderingen daargelaten.
Een van de nieuwste loten aan deze kennelijk toch niet afgestorven tak is ‘Black Ribbons’, de vijfde cd van Shooter Jennings, die ondersteuning krijgt van zijn nieuwe band Hierophant. De cd, opgevoerd als een soort late night radioprogramma dat aaneengepraat wordt door schrijver Stephen King, is behalve een curieus amalgaam van muziekstijlen ook een warrig samenraapsel van ideeën en opvattingen. ‘The whole album is kind of this big concept record about truth, and about the importance of love and two people connecting,’ zegt Jennings in een interview. ‘It’s masqueraded as this kind of futuristic story that goes on with this guy. As a whole, I believe it’s something that is a really cool piece of art.’
Jennings was waarschijnlijk zelden verder verwijderd van altcountry dan op deze plaat. Hij noemt dit in de Amerikaanse pers dan ook zijn ‘anti expectation album’. En die keuze verdient enig respect want de zoon van Waylon Jennings en Jessi Colter had inderdaad simpelweg op veilig kunnen spelen door de zoveelste elektrische Americana-cd op de markt te gooien.
Op ‘Black Ribbons’ doet hij dat niet en helt hij eerder over naar een band als Nine Inch Nails dan naar pakweg de Drive By Truckers. Daar is wat mij betreft niks op tegen, als het maar goede songs oplevert. En daar knelt nu net het schoentje: waar een band als Nine Inch Nails (lees: Trent Reznor) bijzonder veel aandacht besteedt aan de songs, is de muziek van Jennings hier dikwijls ondergeschikt aan de boodschap. En die is, zoals eerder al gememoreerd, op zijn minst warrig.
Op een paar nummers na (‘The Breaking Point’, ‘God Bless Alabama’, ‘All Of This Could Have Been Yours’ en ‘California Via Tennessee’) is ‘Black Ribbons’ een album dat te zeer blijft steken in de goede bedoelingen en is het te weinig het cool piece of art dat Jennings er zelf blijkbaar wel in hoort.
Ik heb wat gehoord van deze cd en het kan mij ook niet bekoren.