“It’s not often that time turns itself around / And you watch your shadow pass you by / Every minute, every move, every single sound / Takes on meaning to your eye.”
Met die vier beeldende zinnen begint I’m Fine, het laatste nummer van 25, de adembenemend mooie dubbel-cd waarmee Patty Larkin – a genuine read headed woman – terugkijkt op de voorbije vijfentwintig jaar. Terugkijkt en meteen ook vooruitkijkt. Want, zoals onder andere Lynn Miles en Luka Bloom dat onlangs al even indrukwekkend deden, Larkin heeft de vijfentwintig ‘oude’ songs op deze plaat uitgekleed tot op hun pure kwintessens (stem en gitaar) en dan hier en daar voorzien van wat nieuwe en weloverwogen verfraaiing. Een beetje zoals je een woonkamer opnieuw inricht zonder de oude inrichting al te drastisch te wijzigen.
De meest ingrijpende verandering bestaat er dan ook in dat Larkin op elk van de vijfentwintig songs een beroep doet op een of meerdere gastmuzikanten, en dat zijn zeker niet de minsten. Ze allemaal opnoemen zou te ver leiden, maar een willekeurige greep maakt duidelijk dat niet alleen kan bogen op een uitstekende smaak, maar ook op het respect van heel wat collega’s.
Zo maakt Martin Sexton zijn gewaardeerde opwachting op Lately, lenen Bruce Cockburn en Rosanne Cash hun expressieve stem aan respectievelijk Open Arms en Closest Thing, zorgt Suzanne Vega er samen met Larkin voor dat Pablo Neruda eenzame hoogtes bereikt, laten Chris Smither en John Gorka in Brazil en Deja Vu horen dat ze nog lang niet over hun hoogtepunt zijn en maakte Mary Chapin Carpenter mij in Chained To These Lovin’ Arms nieuwsgierig naar haar binnenkort te verschijnen nieuwe album.
Maar de maatgevende factor op 25 is en blijft de nog immer grandioze Patty Larkin zelf, wier stem na een carrière van een kwart eeuw warmer is geworden en nog aan zeggingskracht en oprechte ontroering heeft gewonnen. Over winnen gesproken; in basketbaltermen is 25 een slam dunk om u tegen te zeggen. Benieuwd wat de komende vijfentwintig jaar zullen brengen.