Hoewel singer-songwriter Nancy K. Dillon uit Oklahoma City met Roses Guide To Time Travel niet aan haar proefstuk toe is, zei haar naam mij niets. Dillon debuteerde in 2004, werd meteen vergeleken met grote namen als Lucinda Williams en Kasey Chambers en kreeg van Alan Cacket (Maverick UK) het label ‘origineel talent’ opgespeld. Stuk voor stuk wapenfeiten die vrolijk aan mij voorbij gingen. Wat als voordeel heeft dat ik zonder enig verwachtingspatroon naar haar muziek kan luisteren.
Een niet onbelangrijke vaststelling tijdens het beluisteren van Roses Guide To Time Travel: geen idee waarop die vergelijking met Williams en Chambers gebaseerd is. Ik bemerk geen invloed in de stem of de sfeer en al helemaal niet in de composities. Daarvoor spelen de elf songs op dit album veel te veel op veilig. Op een enkele uitzondering na (Last Town On The Line, New Train, Sweet Honey) mikken Dillon en producer Michael Hill (Slobberbone) naar mijn smaak iets te opzichtig naar het midden van de highway.
Oké, er wordt meer dan behoorlijk gemusiceerd op dit plaatje. Als je jezelf omringt met klasbakken als Stacy Philips (dobro), Clive Gregson (achtergrondzang), Ian Lang (gitaar) en Gavin Sutherland (gitaar) kun je nauwelijks iets anders verwachten. Maar zelfs hun talent en vakmanschap is niet bij machte om alledaagse songs als Desert Song, Looks Like Rain, Good Old Friends of Glory Days naar een hoger niveau te tillen.